 |
Artiest/Band: ESSPI
|
ESSPI uit Kaapstad zet de spiraalvormige sound van 2 AM om in kracht op hun nieuwe album 'FAUXstalgia', met als single 'Retrograde' als belangrijkste nummer.
De in Kaapstad, Zuid-Afrika gevestigde artiest Esspi, het project van singer-songwriter Sarah Pearson, brengt haar nieuwe album 'FAUXstalgia' uit, met als belangrijkste single "Retrograde". Beide nummers zijn nu verkrijgbaar. De titel van het album is afgeleid van een woord dat Esspi zelf bedacht toen ze op een middag in het kantoor van haar moeder zat te studeren en de betekenis van nostalgie bestudeerde. "Ik dacht: wow, dat is een emotie die ik elke dag ervaar, maar ik wist niet dat het bestond," zegt ze. "Ik wist dat het woord te iconisch was om niet te gebruiken." FAUXstalgia, zoals zij het definieert, is het gevoel van rouw om een tijd die je nooit hebt meegemaakt, of het diepgaand begrijpen van een emotie die je nooit zelf hebt ervaren.
Muzikaal gezien is het album een ode aan de productiewaarden van de jaren 70 en 80. Esspi probeerde zich tijdens het opnemen van de plaat in te leven in de denkwijze van artiesten als Kate Bush, Depeche Mode, The Eagles, Linda Ronstadt en Queen. "Ik probeerde me voor te stellen wat die bands en artiesten dachten toen ze hun nummers in die periode maakten", zegt ze, waarbij ze de sound van dat tijdperk kanaliseert door haar eigen folk-pop-, alt-pop- en indie-country-bril. Deze stijl bevindt zich ergens tussen de akoestische warmte van America en de zelfverzekerde popgevoeligheid van Wham!, en draagt de emotionele eerlijkheid van artiesten als Phoebe Bridgers en Lizzy McAlpine in zich.
'FAUXstalgia' is het resultaat van zes jaar werk, dat begon toen Esspi nog maar 13 was. Het eerste nummer voor het album, "What Am I Supposed To Do", ontstond nadat ze de scheiding van de ouders van een goede vriendin had meegemaakt, geschreven vanuit het perspectief van het kind. "Ik wilde proberen me voor te stellen wat ze voelde en dacht, en hoe kinderen in zo'n situatie altijd over het hoofd worden gezien", zegt Esspi. De rest van het album kwam geleidelijk tot stand, samengesteld uit spraakmemo's die Esspi telkens moest overzetten als ze een nieuwe telefoon kreeg. "Dat was doodeng", zegt ze. "Sommige nummers waren in tien minuten geschreven; andere kostten me zes jaar."
Esspi nam het album op tijdens de schoolvakantie in een thuisstudio met producer David Jones, een omgeving die volledig was ingericht voor creatieve vrijheid. "We hadden de tijd en de vrijheid om te experimenteren, willekeurige dingen uit te proberen en te kijken of ze werkten," zegt ze. Toen saxofonist Dave Bettesworth zijn partijen kwam opnemen, werden de sessies al snel bekend als de sessies onder leiding van "Double Daves". Voor "All I Hear Is Rain" stonden Esspi en Jones voor een microfoon te klappen met verschillende volumes en handbewegingen, wat wel 500 takes leek te duren. Dat geluid verdween uiteindelijk onder de saxofoonsolo, maar is een van haar favoriete herinneringen aan de sessies gebleven. Pro Tools crashte zo vaak dat herhaaldelijk opnieuw opnemen noodzakelijk was, en Esspi zegt dat veel van de willekeurige geluidseffecten op het album puur door studio-delirium in de uiteindelijke mix terechtkwamen; ze gooiden net zo lang digitale geluiden tegen de muur tot er iets goed klonk.
'FAUXstalgia' markeert een echte omslag ten opzichte van Esspi's vorige release, "Tainted Heart", die voortkwam uit een periode van isolatie. "Dat hele nummer was letterlijk een spiraal van gedachten die je rond twee uur 's nachts doormaakt", zegt ze, "zo'n spiraal die je krijgt als je 's nachts helemaal alleen bent en het voelt alsof de hele wereld op je drukt." Met dit album wilde ze diezelfde spiralen herinterpreteren als een bron van kracht in plaats van iets om te verbergen. "Zoveel mensen hebben die momenten rond twee uur 's nachts", zegt ze. "Ik heb een aantal van die spiraalvormige gedachten genomen en ze in plaats daarvan als krachtbron gebruikt."
Die herinterpretatie staat centraal in "Retrograde", het belangrijkste nummer van het album en, in Esspi's eigen woorden, "mijn kindje". Het nummer beschrijft de uitputtende last van de poging om sterk te zijn, terwijl je stilletjes achteruitgaat, voortkomend uit de teleurstelling van het omgaan met de verkeerde mensen. "Ik hou niet van de persoon die ik ben geworden, ik weet niet hoe ik veranderd ben of waar het vandaan komt, ja, ik ga gewoon achteruit in plaats van vooruit te gaan", zingt ze, en geeft later toe: "Ik ben het zat om een leugen te leven, ze zeggen dat ik moet lachen, dan komt het wel goed, maar ik kan niet verder met mijn leven als ik altijd ongelijk heb." Terugkijkend op het nummer zegt Esspi dat ze nog steeds denkt aan de versie van zichzelf die het schreef. "Ik zal me altijd het meisje herinneren dat dat nummer schreef in haar nachtelijke spiraal", zegt ze. "Als ik er nu naar kijk, weet ik dat ik ongelooflijke ervaring heb, dat ik zoveel heb geleerd en dat ik zoveel meer kennis heb om de wereld in te trekken."
Elders op het album transformeert "Darkness at the Disco" liefdesverdriet in iets bitterzoets, het besef dat iemand intens liefhebben soms betekent dat je diegene moet loslaten, terwijl "What Am I Supposed To Do" een van de meest tedere karakterstudies van het album blijft. Esspi laat bewust in het midden wat de rest van de plaat betekent. "Ik zou je elk scenario kunnen vertellen dat ik voor de rest van de nummers in gedachten had," zegt ze, "maar ik wil dat je het interpreteert op de manier die het beste bij je past."
Met 'FAUXstalgia' transformeert Esspi zes jaar aan spraakmemo's, nachtelijke studiosessies en persoonlijke worstelingen in een album dat gemaakt is om te delen, een album over de emoties die we allemaal herkennen op het moment dat iemand ze eindelijk benoemt.
Website: YouTube I Spotify I Website I Instagram
Voor meer informatie kunt u contact opnemen met:- Eric Alper Publicist www.ThatEricAlper.com | Eric@ThatEricAlper.com | Nieuwsbrief
 |
[Back to TOP] |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten