Recensie: Tas Cru – Might Give Out… But I Won’t Give In

Recensie: Tas Cru – Might Give Out… But I Won’t Give In  Geschreven door: Eric Campfens i.s.m. BarnOwlBlues | FB Eric Campfens  De in het Canadese Quebec geboren Tas Cru, die eigenlijk Rick Bates heet, woont nu alweer geruime tijd in New York State. In tegenstelling tot de rest van zijn familie had hij niet de ambitie om iets in de muziek te gaan doen.

Tas Cru – Might Give Out… But I Won’t Give In

De in het Canadese Quebec geboren Tas Cru, die eigenlijk Rick Bates heet, woont nu alweer geruime tijd in New York State. In tegenstelling tot de rest van zijn familie had hij niet de ambitie om iets in de muziek te gaan doen. Met de blues kwam hij pas in aanraking nadat een oude dienstmaat uit de marine hem vroeg bij zijn band te komen.  Daarnaast heeft hij kwaliteiten ontwikkeld als liedjesschrijver, die zowel gemeen en boos als liefdevol en humoristische teksten kan maken. En altijd zit er een diepere laag in zijn werk.

Onlangs verscheen zijn – als ik goed geteld heb - dertiende album, het achtste voor het Subcat label. Op ‘Might Give Out… But I Won’t Give In’ met tien door Tas geschreven nummers. De titel en hoes zijn een omschrijving van hoe hij zichzelf ziet, een Don Quichot, die (misschien) tegen beter weten in liedjes blijft schrijven en muziek blijft maken voor die enkele luisteraar, die er misschien nog is. Op dit album wordt hij begeleid door zangeres Mary Ann (Mia) Casale, toetsenman Scott Ebner, percussionist Ron Keck, slidegitarist Jeremy Walz, bassist Colin Beatty en drummer Andy Hearn. 

Het album begint met het aanstekelijk uptempo titelnummer, waarin Tas vertelt dat, hoe vaak je hem ook neerslaat, hij altijd weer op zal staan. Typerend voor een Don Quichot. Deze wordt gevolgd door ‘Lucky At Love’, een bluesnummer met mondharmonica en een vraag-en-antwoord spel tussen Tas en zangeres Mia. ‘Favorite Song’ verscheen eerder op Mia Casale’s album ‘Where I Belong’, dat toen door haar werd gezongen en waarop zij door Tas werd begeleid. Op dit album zijn de rollen omgedraaid. ‘Tulsa Tornado’ doet denken aan J.J. Cale en beschrijft een orkaan, wat een metafoor is voor een vrouw, die zijn leven op zijn kop heeft gezet. Vlot pianowerk en een mooie slidegitaar maakt het helemaal af. Het beste nummer is naar mijn mening ‘Two Big Feet’, een vlotte boogie met een hoofdrol voor de piano van Scott Ebner en het vlotte gitaarspel van Tas.

Ik kan alleen maar afsluiten met een boodschap aan de artiest: ‘Beste Tas Cru, hedendaagse Don Quichot, blijf jij maar lekker tegen de stroom inzwemmen en liedjes schrijven en muziek maken. Er zijn nog genoeg luisteraars, die deze eigenzinnigheid weten te waarderen.’ Grote klasse. 

Website: www.tascru.com | (9/10)  (Subcat Records)

---

Translate ENG

Tas Cru, born in Quebec, Canada—whose real name is Rick Bates—has been living in New York State for quite some time now. Unlike the rest of his family, he had no ambition to pursue a career in music. He only came into contact with the blues after an old Marine comrade asked him to join his band. Additionally, he has developed qualities as a songwriter capable of crafting lyrics that are both mean and angry, as well as loving and humorous. And there is always a deeper layer to his work.

His—if I counted correctly—thirteenth album was released recently, the eighth for the Subcat label. It features ten songs written by Tas, titled ‘Might Give Out… But I Won’t Give In’. The title and cover art describe how he sees himself: a Don Quixote who (perhaps) continues to write songs and make music against his better judgment for that single listener who might still be out there. On this album, he is accompanied by singer Mary Ann (Mia) Casale, keyboardist Scott Ebner, percussionist Ron Keck, slide guitarist Jeremy Walz, bassist Colin Beatty, and drummer Andy Hearn.

The album opens with the catchy uptempo title track, in which Tas explains that no matter how often you knock him down, he will always get back up. Typical of a Don Quixote. This is followed by ‘Lucky At Love’, a blues number featuring harmonica and a call-and-response exchange between Tas and singer Mia. ‘Favorite Song’ previously appeared on Mia Casale’s album ‘Where I Belong’, which was sung by her at the time and on which she was accompanied by Tas. On this album, the roles are reversed. ‘Tulsa Tornado’ is reminiscent of J.J. Cale and describes a hurricane, which is a metaphor for a woman who has turned his life upside down. Smooth piano work and a beautiful slide guitar complete the picture. In my opinion, the best track is ‘Two Big Feet’, a smooth boogie starring Scott Ebner’s piano and Tas’s smooth guitar playing.

I can only conclude with a message to the artist: ‘Dear Tas Cru, modern-day Don Quixote, just keep swimming against the current and writing songs and making music. There are still plenty of listeners who know how to appreciate this individuality.’ Top class.

 

TOP