 |
Deze week is het de beurt aan Roos van TuilArtiesten in alle soorten en maten openbaren welke liederen hun leven vormden: The Soundtrack Of Our Lives verschijnt wekelijks via dit kanaal en als digitale ep. Deze week is het de beurt aan Roos van Tuil van TAPE TOY. |
Artiesten in alle soorten en maten openbaren welke liederen hun leven vormden: The Soundtrack Of Our Lives verschijnt wekelijks via dit kanaal en als digitale ep. Deze week is het de beurt aan Roos van Tuil van TAPE TOY.
Cristina Branco - Agua E Mel
Het is een zomeravond ergens begin jaren tweeduizend en de hitte van de dag heeft zich onder de partytent verzameld. Papa en mama hebben wat pretzel sticks in een plastic beker gedaan en mijn broertje en ik mogen uit een soortgelijke beker cola drinken.
Zo sloten we in de vakantie de dag vaak samen af. Op de achtergrond draaide een cd met een verzameling Fado muziek, waaronder nummers van Cristina Branco. Ik moet eerlijk toegeven dat ik bovenstaand nummer vrij random heb uitgekozen, omdat deze het meest klinkt als de nummers die ik toentertijd hoorde.
Kelly Clarkson - Since U Been Gone
Het was deze of een tune van Krezip. Beide hebben een grote rol gespeeld in mijn jaren op de middelbare school. Ik zat flink in mijn NOBODY GETS ME-fase en iedere ochtend fietste ik met mijn neonroze koptelefoon naar school. Drie kwartier. Iedere dag. Anyway, tijdens deze ellenlange fietstochten luisterde ik naar de paar nummers die op mijn mp3-speler pasten. De harde gitaren in Since U Been Gone lieten me net even wat sneller trappen en ik was daardoor ook minder bang om de grote jongens van de bovenbouw in te halen.
Wolf Alice - Your Loves Whore
Ik zat in het tweede jaar van het Conservatorium van Amsterdam. In Noord stond een gigantische studentenflat die in de studentikoze volksmond ook wel de Roze Parel werd genoemd. We woonden met dertien mensen op een gang en aan het einde van deze gang woonde Marc, de drummer van TAPE TOY. Ik had aangeklopt om even te buurten en waarschijnlijk iets van wasmiddel te lenen. Hij liet Your Loves Whore toen aan mij horen. De breaks in het intro deden me opkijken, want ik dacht dat zijn boxen kapot waren. Toen bleek dat dit een artistieke keuze was, was ik best onder de indruk. Ik denk dat dit de eerste keer was dat ik dacht: Huh, kan je dit gewoon maken?
Glen Campbell - Wichita Lineman
Kan je het je nog voorstellen? Lege straten, een avondklok, geen feestjes. Het is de zomer van 2020 (of 2021, weet ik veel, tijdsbesef bestond toen niet) en ik wist van gekkigheid niet meer wat ik met mijn tijd aan moest. Ik zat ook midden in de quarterlife crisis, dus ik had, jawel, een racefiets aangeschaft. Twee keer per week fietste ik een rondje Weesp met een lijst vol soft pop-rock-country tunes op de oren. Glen ging eigenlijk altijd op repeat. Iets in die tune maakt dat ik die echt keer op keer op keer op keer kan luisteren. Kennen jullie trouwens die live versie van Wichita Lineman bij Later….by Jools Holland? Die is zo ongelooflijk juicy. Zijn solo is chef's kiss. Ik kijk die denk ik een keer per week.
Phoebe Bridgers - Motion Sickness
Motion Sickness is mijn introductie tot Phoebe Bridgers. Ik had haar naam weleens gehoord, maar ik was er nooit echt ingedoken. Tot ik op een regenachtige avond clichématig uit het raam van tram 19 zat te staren en dit nummer op kwam via mijn Discover Weekly. Ik greep gelijk naar m’n telefoon om het nummer op te slaan. Het bleek Phoebe te zijn. Sindsdien is zij een steady factor in mijn leven. Ik heb haar muziek echt ka-pot geluisterd. In de winter, de zomer, goede tijden, slechte tijden (lol), onderweg naar werk, terug fietsend uit De Koe. Ik heb haar een keer kunnen zien spelen als onderdeel van Boygenius, maar nooit als Phoebe zelf. Ik hoop met heel mijn hart dat dat ooit nog een keer mag gebeuren.
Turnstile - Never Enough
Ik vind Turnstile dus gewoon heel vet. Ik heb nog niet helemaal mijn vinger erop kunnen leggen wat ik er nou zo dik aan vind. Want eigenlijk vind ik de gitaren soms iets te metal en soms vind ik de songs weer te zoetsappig, maar het pakt me gewoon. Ik was bij hun show in de AFAS afgelopen november en dat was ook gewoon echt heel vet. Ik had met vrienden afgesproken om niet pal in het midden te staan, in verband met het gevaar voor een gigantisch moshpit. Nou, dat maakte geen reet uit. HEEL de AFAS ging over de kop toen de eerste gitaren van Never Enough in klapten. Ik heb zo hard mee geschreeuwd met alle tunes. Was top.
 |
[Back to TOP] |
*** Lees ook deze archieven van de excelsior | The Soundtrack Of Our Lives
.jpg)
.jpg)
