|
|
Bert te Wierik: Rock Tribute |
Ik vermoed dat we eruit zagen als een twistend echtpaar. Dat waren we niet. Integendeel zelfs: we waren het schreeuwend met elkaar eens.
Op de Knapenveldsweg was het een drukte van belang. Er waren twee grote circustenten opgebouwd. Manitou telescoopladers reden af en aan met dranghekken en metalen meubilair. En hier en daar verrichtte een roadie, in onvermijdelijk rock and roll T-shirt, handwerkzaamheden.
Wat nou weer? Dacht ik bij mezelf. Is de Sallander nou nooit uitgefestivalt? Krijgen we weer Ilse de Lange of Bökkers of Henk Wijngaard? Of mannen die AC/DC en CCR na gaan spelen? Als De Nachtwacht zó knap gemaakt van kleine klompjes? Net echt hoor.
Waaróm toch?
We waren komen fietsen. Als de sufheid zelve lepelden we een Knapenvelder bakje roomijs naar binnen. “Wil je graag naar de Rock Tribute?”, vroeg ik naar de bekende weg. Mijn vrouw heeft een professioneel (ver) verleden in de rock and roll en ik kon haar reactie al wel uit tekenen. Ze rolde met haar ogen en slaakte een putdiepe zucht. “Voor geen goud”.
Zo makkelijk liet ik haar er niet van af komen deze keer. “Iedereen is te koop. Luister, hoeveel moeten ze je bieden om je over te halen om een avond naar de nep Golden Earring te luisteren in deze lawaaiige feesttent.” Ik wees naar het blauwe zeil vlak voor ons maar kreeg geen antwoord. Ze lepelde aardbeien roomijs. “Nou?” Geen sjoege.
Ik genoot van onze relationele voorspelbaarheid en liep naar de overkant van de weg om een paar foto’s te maken. “Ik doe het voor 500 euro!”, schreeuwde ik mijn vrouw toe. “De hele avond. Inclusief Metallica en Guns ‘n Roses!” Ik deed nog een laatste poging om haar iets te ontlokken. “En jij? Duizend?”
Een roadie in korte broek liep voorbij. Hij wilde zich overduidelijk op geen enkele manier inlaten met dit koppel. Hij was de neutrale roadie. Ik knikte naar hem. “Jo man”.
Toen schreeuwde mijn vrouw terug: “Never ever. Ik ga nog liever dood!”
Kijk, die zag ik nou weer niet aankomen.
 |
[Back to TOP] |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten