Excelsior: Soundtrack Of Our Lives - Bouke Zoete van Happy Camper

Deze week is het de beurt aan Bouke Zoete. Artiesten in alle soorten en maten openbaren welke liederen hun leven vormden: The Soundtrack Of Our Lives verschijnt wekelijks via dit kanaal en als digitale ep. Deze week is het de beurt aan Bouke Zoete van Happy Camper

Del Shannon - Runaway

Mijn vroegste herinnering aan muziek was Kiss op de zwart wit tv aan de Lucas Van Leydenstraat in Den Bosch. Waarschijnlijk op Toppop. Ik vond het doodeng en dus gaaf! Of wat zegt een 4-jarig jochie eind jaren zeventig als hij iets gaaf vond? Geen idee, eigenlijk. Muziek had in mijn kinderjaren vooral veel te maken met uiterlijk vertoon. Samen met mijn oudere broer Joeri kocht ik buttons op de markt, voor op onze spijkerjackies. Van Doe Maar en Status Quo. Ik voelde me stoer en kopieerde dus voor het gemak ook maar meteen zijn muzieksmaak. Nog wat later wilde ik breakdancer worden. En dus stond ik elke ochtend een half uur vroeger op om op mijn steeds maar overslaande singletje van The Rock Steady Crew mijn moves te oefenen. (Nooit iets geworden). Van een eigen smaak was geen sprake. Iron Maiden, Run DMC, het maakte me niet uit, als het maar cool werd gevonden. Totdat ik Del Shannon hoorde. Ik was een jaar of 13 en het diep melancholische “ra, ra, ra, ra, ra, Runaway” kwam voorbij in de serie Crime Story. Dat was het! Blikseminslag! Meteen naar de lokale muziekwinkel Pieter Van Oss om trots als een pauw met een verzamel-CD Greatest Hits of the Sixties, of iets dergelijks, naar huis te fietsen. Iedereen moest dit horen want dit was mijn ding! En dus viel onderweg naar Barry Jacobs, oh noodlot, de CD uit mijn jaszak in duizend stukken op het asfalt. 25 gulden armer maar een eigen muzieksmaak rijker!

Albert King - As The Years Go Passing By
Ik heb dus van mijn dertiende tot mijn zestiende vooral heel veel blues, roots & soul geluisterd. Het waren de dagen dat Gary Moore met Still Got The Blues voor een revival zorgde. Als de kleine snob die ik was, vond ik daar natuurlijk niets aan. Ik haalde mijn portie bij Stompin; legendarisch VPRO radioprogramma op woensdagavond. Cassetterecorder op rec & play en opnemen maar. Albert King, Albert Collins, Howlin 'Wolf, Screamin’ Jay Hawkins. Ik vond het allemaal even prachtig en ik ben de heren Stoffer en Benz tot op de dag van vandaag dankbaar voor de schatkamer die ze voor me openden.

Miles Davis - Ascenseur pour l'échafaud (générique)
Ik maakte inmiddels ook zelf muziek met mijn vrienden David, Charles, Pascal, Remi en Rob in onze band Attick Heep (inclusief foutieve Engelse spelling) Mijn moeder was zo lief om de zolder af te staan als repetitieruimte en de platencollectie van mijn tweedehands vader Gert werd onze inspiratiebron. Vol met The Doors, Stones, Hendrix, Beatles maar ook Patti Smith, Frank Zappa en heel veel jazz. Als iedereen ’s avonds al naar bed was, zette ik me aan tafel met een leeg blad en dan maar hopen dat ik "inspiratie" voor een mooi liedje kreeg. Meestal zette ik dan Ascenseur pour l'échafaud van Miles Davis op. Met die soundtrack droop de melancholie, het verdriet en de teenage angst meteen in vette druppels op het papier. Nu nog krijg ik standaard de kriebels als ik die trompet omhoog hoor klauteren voordat ie in dat zachte bedje van de begeleiders landt. Geniale toevalstreffer, deze plaat. Onwaarschijnlijk mooi.

Urban Dance squad - Deeper Shade Of Soul
Natuurlijk luisterde ik niet alleen maar naar droevige ‘zitkamermeuk’, zoals mijn vriend Pascal dat pleegde te noemen. Er moest ook gefeest worden. In de Boortoren en de Boulevard, de alternatieve clubs van Den Bosch begin jaren negentig, dansten we op The Urban Dance Squad, Gotcha!, The Red Hot Chili Peppers, Nirvana en zongen we “Fuck you, I won’t do what you tell me”. Lekker hard en vettig! The Urban Dance Squad vond ik het leukste. Die waren er als eerste en die waren van ons. Echte helden die gewoon op Pinkpop stonden en alles deden waar wij van droomden.

The Beatles - For No One
En dan moet het ook nog even gaan over "liedjes schrijven". Want dat bleek ik uiteindelijk het allerleukste te vinden aan muziek maken. Eerst heb je niets, dan volgt er wat geploeter en dan is daar, oh magie, opeens een liedje. Met een kop en een staart, een goede hook en als het meezit ook nog een tekst waarvoor je je niet al te hard hoeft te schamen. Het mooiste liedje ter wereld, ever, vind ik vandaag For No One van The Beatles. Maar dat kan morgen iets van Weezer of Richard Thompson of Stevie Wonder of Aretha Franklin of Tom Waits zijn (zeker Tom Waits, want daar ben ik eigenlijk echt wel het allermeest fan van). Maar goed, er zijn dus veel te veel helden voor één lijstje. The Beatles ben ik overigens eigenlijk pas echt gaan waarderen toen ik met The Kevin Costners begon. Daarvoor vond ik ze een beetje een brave groep. De covers van hun liedjes vond ik altijd wel te gek: Ray Charles die Eleanor Rigby zingt, Joe Cockers With A Little Help from My Friends. Toch eens beter gaan luisteren en voor altijd mijn mening ingeslikt. The Beatles zijn het summum. Zo groots en geniaal, daar kan eigenlijk niets of niemand tegenop. En For No One is dus vandaag hun mooiste liedje. “A love that should have lasted years” Eén zinnetje, maar het legt zo’n universum aan teleurstelling bloot.

Celeste - Strange
Mijn dochter Ana is nu dertien jaar. En wat Del Shannon voor mij was, is Celeste voor haar: Het startpunt van een eindeloze zoektocht naar haar eigen favorieten. Ik vind het heerlijk om met haar in de auto te zitten en samen “haar” liedjes mee te zingen. Dat zijn de mooiste en puurste momenten van vreugde die een dochter haar vader kan geven. Samen zingen. En dan nog wel zulke mooie muziek! 

[Back to TOP]

*** Lees ook deze archieven van de excelsior | The Soundtrack Of Our Lives