.jpg)
Naast Tower of Power en The Robert Cray Band staat tijdens het Ribs & Blues Festival 2026 in Raalte ook een van mijn favoriete Nederlandse bluesbands op het podium: Livin’ Blues. Alleen al bij het zien van hun naam komen de herinneringen boven. Bij ons thuis stond vroeger de LP Wang Dang Doodle in de platenkast. De gelijknamige single die daarvan werd uitgebracht, is fenomenaal en bereikte in 1971 zelfs de 10e plaats in de Nederlandse Top 40.
Het nummer Wang Dang Doodle is van oorsprong een Amerikaanse bluesklassieker. Het werd geschreven door Willie Dixon, de beroemde bluesbassist, songwriter en producer uit Chicago. De eerste opname verscheen in 1960 van Howlin' Wolf voor het legendarische Chess Records. Zijn versie was rauw en krachtig, helemaal in de stijl van de elektrische Chicago blues.
Hoewel de uitvoering van Howlin’ Wolf sterk was, brak het nummer pas echt wereldwijd door in 1966 dankzij Koko Taylor. Haar versie, geproduceerd door Willie Dixon zelf, groeide uit tot een van de grootste blueshits van de jaren zestig. Met haar krachtige en energieke stem gaf zij het nummer een extra lading en maakte het tot een internationale klassieker.
 |
| Single: Livin’ Blues – Wang Dang Doodle |
Rond 1970 nam Livin’ Blues hun eigen versie op. Zij kozen voor een steviger en meer rockgerichte benadering. De gitaarriff klinkt harder en moderner dan in de oorspronkelijke bluesuitvoeringen. Daarmee gaven ze het nummer een eigentijdse sound die perfect aansloot bij hun eigen bluesrockstijl.
Hun uitvoering wist het rauwe karakter van de blues te behouden, maar voegde daar de energie van de opkomende rock aan toe. Het resultaat was een krachtige single die niet alleen nostalgische waarde heeft, maar nog altijd overtuigt door zijn drive en muzikaliteit.
Livin’ Blues
 |
| Livin’ Blues |
In 1968 nam de band de single Murphy McCoy op, geschreven door George Kooymans van Golden Earring. In die periode maakten ook Cesar Zuiderwijk (drums) en Gerard Strötbaum (bas) deel uit van de bezetting.
Met deze formatie verzorgde Livin’ Blues in februari 1969 het voorprogramma van Fleetwood Mac tijdens optredens in onder andere Rotterdam en Amsterdam. Dat zegt veel over het niveau dat de band al in een vroeg stadium had bereikt.
Na nog een single werd Strötbaum vervangen door Henk Smitskamp. Onder leiding van producer Jaap Eggermont nam de band het album Hell’s Session op. De plaat werd zeer goed ontvangen en kon zich meten met werk van bands als John Mayall's Bluesbreakers, Fleetwood Mac en Cuby + Blizzards.
De blues stond nog steeds centraal, maar je hoorde duidelijk dat Livin’ Blues verder keek dan alleen de traditionele vorm. De basis was stevig, maar de ambities waren groter.
In 1970 vertrokken Cesar Zuiderwijk (naar Golden Earring) en Henk Smitskamp. Zij werden vervangen door Dick Beekman (ex-Cuby + Blizzards) en Ruud van Buuren (ex-Groep 1850).
 |
| L.B. Boogie |
Op het album Wang Dang Doodle kwamen invloeden van progressieve rock duidelijk naar voren. De gitaarriff van het titelnummer deed zelfs denken aan Black Night van Deep Purple. De single werd een bescheiden hit in Nederland en zorgde voor optredens door heel Europa, van Engeland tot Italië.
In 1971 moest drummer Dick Beekman door persoonlijke omstandigheden stoppen. Hij werd vervangen door Johnny Lejeune. Met hem nam de band het album Bamboozle op. Het nummer L.B. Boogie groeide uit tot een internationale hit en is nog altijd een van de bekendste nummers van de groep.
In 1972 ging de band werken met producer Mike Vernon, bekend van zijn werk met onder anderen John Mayall en Fleetwood Mac. Toch bleef de bezetting onrustig, vooral achter het drumstel. Op het album Ram Jam Josey was de blues al minder nadrukkelijk aanwezig.
In 1974 viel de groep uiteen. John Lagrand ging spelen in Water, Nicko Christiansen in Himalaya en Ruud van Buuren bij Long Tall Ernie and the Shakers.
Ted Oberg voelde zich verantwoordelijk om met de naam Livin’ Blues door te gaan. In 1975 scoorde de band een discohit met Boogie Woogie Woman. Een jaar later verscheen het album Blue Breeze, geproduceerd door John Sonneveld. Dit werd de bestverkochte plaat van de band. Vooral in Polen was Livin’ Blues bijzonder populair en speelde de groep op grote festivals.
In Nederland nam het succes ondertussen af, maar Oberg bleef actief. In 1980 haalde hij Nicko Christiansen en John Lagrand terug om weer bluesrock te spelen zoals in de beginjaren. Tijdens de Haagse Beatnach van 1980 was Livin’ Blues een van de weinige overgebleven bands uit de jaren zestig die nog op het podium stonden.
In 1986 stopte Ted Oberg na bijna twintig jaar. Nicko Christiansen probeerde het later nog met nieuwe muzikanten, maar in 1989 viel definitief het doek na het album Snakedance.
Daarna ontstond discussie over het gebruik van de naam. Oberg ging verder onder de naam Oberg, terwijl Christiansen speelde met New Livin’ Blues en later Livin’ Blues Xperience.
Een triest moment in de geschiedenis van de band was het overlijden van John Lagrand in 2005 aan een hartstilstand. Zijn mondharmonicaspel was jarenlang een bepalend onderdeel van het Livin’ Blues-geluid.
Livin’ Blues blijft daarmee een belangrijke naam in de Nederlandse popgeschiedenis: een band die de blues naar een hoger plan tilde en die ook buiten onze landsgrenzen indruk wist te maken.
De grootste hits van Livin’ Blues in Nederland zijn Wang-Dang-Doodle (1970) en L.B. Boogie (1972). Het nummer One Night Blues verscheen zelfs in drie verschillende versies.
Wat mij betreft blijft Livin’ Blues een van de belangrijkste bluesrockbands die Nederland heeft voortgebracht. Ze durfden te vernieuwen, traden op in heel Europa en maakten muziek met passie. Vooral live maakten ze diepe indruk – en dat is misschien wel hun grootste erfenis.
|
Songtekst Tell Automatic Slim , tell Razor Totin' JimTell Butcher Knife Totin' Annie, tell Fast Talking Fanny We gonna pitch a ball, a down to that union hall We gonna romp and tromp till midnight We gonna fuss and fight till daylight We gonna pitch a wang dang doodle all night long All night long All night long All night long Tell Kudu-Crawlin' Red, tell Abyssinian Ned Tell ol' Pistol Pete, everybody gonna meet Tonight we need no rest, we really gonna throw a mess We gonna to break out all of the windows, we gonna kick down all the doors We gonna pitch a wang dang doodle all night long All night long All night long All night long All night long All night long Tell Fats and Washboard Sam, that everybody gonna to jam Tell Shaky and Boxcar Joe, we got sawdust on the floor Tell Peg and Caroline Dye, we gonna have a time When the fish scent fill the air, there'll be snuff juice everywhere We gonna pitch a wang dang doodle all night long All night long All night long All night long All night long All night long All night long All night long |
Vertaling Vertel het aan Automatic Slim, vertel het aan Razor Totin’ Jim, Vertel het aan Butcher Knife Totin’ Annie, vertel het aan Fast Talking Fanny. We gaan een feest bouwen, daar beneden in de vakbondshal. We gaan ravotten en stampen tot middernacht, We gaan kibbelen en vechten tot het ochtendlicht. We gaan de hele nacht een wilde boel maken, De hele nacht lang, De hele nacht lang, De hele nacht lang.
Vertel het aan Kudu-Crawlin’ Red, vertel het aan Abyssinian Ned, Vertel het aan ouwe Pistol Pete, iedereen komt bijeen. Vanavond rusten we niet, we gaan er echt een zootje van maken. We slaan alle ramen in, we trappen alle deuren open. We gaan de hele nacht een wilde boel maken, De hele nacht lang, De hele nacht lang, De hele nacht lang, De hele nacht lang, De hele nacht lang.
Vertel het aan Fats en Washboard Sam dat iedereen gaat jammen. Vertel het aan Shaky en Boxcar Joe, er ligt zaagsel op de vloer. Vertel het aan Peg en Caroline Dye, we gaan een geweldige tijd hebben. Als de vislucht de lucht vult, ligt er overal pruimtabaksap. We gaan de hele nacht een wilde boel maken, De hele nacht lang, De hele nacht lang, De hele nacht lang, De hele nacht lang, De hele nacht lang, De hele nacht lang, De hele nacht lang.
|
 |
[Back to TOP] |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten