.jpg)
Voordat ik DJ werd bij Beat Palace Drive-in Show, had ik samen met een jeugdkameraad al onze eigen kleine “discotheek”. Geen professionele apparatuur, rookmachines of draaiende spots, maar puur enthousiasme en liefde voor muziek. Onze club bevond zich op de zolder bij mijn kameraad thuis, waar we op tien- en elfjarige leeftijd veel uren doorbrachten.
Ons belangrijkste muziekmedium was een eenvoudige Aiwa radio-cassetterecorder van zijn ouders, die we plat op onze zelfgemaakte draaitafel hadden gezet, eigenlijk niet meer dan een tafel met een oud gordijn eromheen. Voor ons voelde dat apparaat als een complete radiostudio. Midden op het front zat een tuimelschakelaar met de standen “RADIO” en “TAPE-MIC”, waarmee we konden switchen tussen muziek en microfoon. Dat vonden wij pure magie. Zo konden we nummers aankondigen alsof we echte DJ’s waren.
Een echt lichtorgel hadden we niet, maar aan creativiteit ontbrak het ons zeker niet. De vader van mijn kameraad had een bouwbedrijf en maakte speciaal voor ons houten lichtkasten, waarin we fittingen plaatsten voor drie gekleurde lampen naast elkaar. Om de lampen afzonderlijk te laten knipperen, knoopten we tussen één ader van het tweelingsnoer een TL-starter. Misschien niet helemaal verantwoord voor jongens van die leeftijd, maar wij vonden het fantastisch. Het gaf precies dat discotheekgevoel waar we van droomden.
Later tikten we voor tien gulden een oude buizenradio op de kop, die net wat meer vermogen had. Alsof dat nog niet genoeg was, konden we in Lemelerveld gratis een oude gitaar-luidsprekerbox ophalen. Ik zie het nog zo voor me: midden in de sneeuw, ergens tussen kerst en oud en nieuw, die enorme box achter op de bagagedrager van de fiets vervoeren naar Haarle. Een hele onderneming, maar het was het meer dan waard.
Met die “professionele” uitbreiding konden we ineens een stuk harder draaien, hard genoeg zelfs op een schoolfeestje bij een klasgenoot thuis te verzorgen. Dat voelde destijds als een enorme stap vooruit.
Bij Beat Palace Drive-in Show hadden ze de herkenningstune: Time Is Tight van Booker T. & the M.G.'s. Dat wilden wij ook! Onze keuze viel op Barber's Rock van BZN. Zodra dat nummer begon, voelden wij ons de sterren van de avond.
Als ik eraan terugdenk, besef ik hoe bijzonder die tijd eigenlijk was. Met eenvoudige middelen, veel fantasie en een enorme passie voor muziek bouwden we onze eigen wereld op zolder. Het waren de eerste stappen van een avontuur dat later zou uitgroeien tot het echte DJ-werk. Wat was dat een schitterende tijd!
Het nummer Barber's Rock van BZN is een bijzonder hoofdstuk in de geschiedenis van de band, omdat het precies in de overgangsperiode zat tussen hun ruigere rockjaren en het latere commerciële palingsound-succes.
“Barber’s Rock” verscheen oorspronkelijk in 1973/1974 als single. Het nummer was een rockbewerking van muziek uit de beroemde opera Il barbiere di Siviglia (“De Barbier van Sevilla”) van componist Gioachino Rossini. BZN maakte daar een stevige pop/rockversie van, iets wat in die tijd populair was: klassieke thema’s combineren met rockmuziek.
De band speelde toen nog vooral rockmuziek met zanger Jan Veerman. In die periode experimenteerde BZN met verschillende stijlen: beat, hardrock en melodische rock. “Barber’s Rock” behaalde in 1974 de 19 plek in de Nederlandse Top 40.
Voordat BZN in 1976 doorbrak met de hit Mon Amour, kende de band een moeilijke en onzekere beginperiode. De groep werd in 1966 opgericht in Volendam door een stel muzikale vrienden: Jan Veerman, Jan Tuijp, Gerrit Woestenburg, Evert Woestenburg en Cees Tol. Omdat ze geen goede naam konden bedenken, kozen ze uiteindelijk voor Band Zonder Naam, afgekort BZN.
In de eerste jaren speelde de band vooral instrumentale muziek die veel leek op die van The Shadows. Later veranderde hun stijl steeds meer richting rock en hardrock. BZN trad veel op in Nederland, maar ook in Zweden en Groot-Brittannië. Hoewel de groep enkele kleine hits had, bleef groot succes lange tijd uit. Toch bleven de bandleden hard werken en probeerden zij zich steeds verder te ontwikkelen als muzikanten.
In deze periode veranderde de samenstelling van de band regelmatig. Gerrit Woestenburg stopte al snel vanwege zijn studie en werd vervangen door Jaap Sombroek. Later vertrok ook Evert Woestenburg en kwam Thomas Tol erbij als toetsenist. Muzikaal bleef de groep groeien, maar financieel hadden de bandleden het moeilijk. Ze verdienden onvoldoende geld met hun muziek en moesten daarnaast gewone banen aannemen om rond te kunnen komen.
Mijn broer was in die tijd een grote fan van BZN en ontving de fanbladen van de band. Af en toe mocht ik daar ook in kijken.
Halverwege de jaren zeventig begon de situatie serieus zorgelijk te worden. De rockmuziek van BZN sloeg niet goed genoeg aan bij het grote publiek. Singles zoals Goodbye Sue en Djadja werden geen grote hits. Sommige bandleden hadden schulden en konden nauwelijks leven van hun inkomen. Cees Tol vertelde later dat hij oude kleding droeg en muzieklessen gaf op een school om extra geld te verdienen. De toekomst van BZN zag er somber uit.
De groep besloot daarom een laatste poging te doen om door te breken. Tijdens een optreden in een kerk hadden ze gewerkt met een gastzangeres, en dat beviel goed. De band dacht dat een vrouwelijke stem misschien voor een nieuw geluid kon zorgen. Uiteindelijk werd Anny Schilder gevraagd om auditie te doen. In het begin twijfelde ze sterk en durfde ze bijna niet te komen, maar drummer Jack Veerman wist haar toch over te halen.
Met de komst van Anny Schilder veranderde ook de muziek van BZN. De stevige rockmuziek maakte plaats voor een vriendelijker en melodieuzer geluid. Deze stijl werd later bekend als de beroemde palingsound. Zanger Jan Veerman paste minder goed bij deze nieuwe richting en besloot de band te verlaten. Daarna nam Jan Keizer de rol van leadzanger over.
Het nummer Mon Amour, dat jarenlang op de plank had gelegen, werd alsnog opgenomen en uitgebracht in 1976. Het groeide uit tot een enorme hit en zorgde voor de grote doorbraak van BZN.
Voor BZN bleek de verandering van muziekstijl een groot succes. De band kreeg er veel nieuwe fans bij en groeide uit tot een van de populairste groepen van Nederland. Zelf had ik echter weinig met die nieuwe richting. De typische sound uit de beginjaren sprak mij veel meer aan en daardoor verloor ik mijn enthousiasme voor de band.
Toch ben ik in de late jaren negentig en begin tweeduizend nog een paar keer naar optredens van de BZN'66 Reunion Band geweest. Tijdens die concerten kwamen vooral de oude nummers uit de beginperiode voorbij, aangevuld met covers van andere bands uit die tijd. Dat zorgde voor een gezellige en nostalgische sfeer. Het waren geweldige optredens, waarvan het laatste concert volgens mij ergens in Friesland was.
De BZN'66 Reunion Band werd in 1997 opgericht door Jan Veerman, samen met Cees en Thomas Tol, Jaap Sombroek en Evert Woestenburg. De aanleiding was een optreden tijdens het Goud van Oud-festival in Monnickendam. Omdat BZN in de oorspronkelijke bezetting nooit van bassist was veranderd, werd bewust gekozen voor een ‘buitenstaander’: Mike Kamp uit Edam.
In 2000 sloot ook oud-BZN-zangeres Anny Schilder zich bij de band aan, al deed zij niet aan ieder optreden mee. In de jaren daarna veranderde de bezetting regelmatig. Mike Kamp werd vervangen door Johan te Riele, Jaap Sombroek maakte plaats voor Klaas Tuijp en Evert Woestenburg werd opgevolgd door Peter Schilder.
Een moeilijk moment volgde in 2013, toen Cees Tol vanwege gezondheidsproblemen afscheid moest nemen van de band. Van de zeven muzikanten die daarna nog optraden met BZN'66 hadden uiteindelijk vier leden daadwerkelijk in het originele BZN gespeeld: Jan Veerman, Anny Schilder en de broers Tol.
Eind 2018 stopte de BZN'66 Reunion Band definitief met optreden. Daarna volgden enkele verdrietige berichten over oud-leden van de groep. Drummer Klaas Tuijp, beter bekend als ‘Kappie’, overleed op 19 januari 2024 op 71-jarige leeftijd. Hij speelde naast BZN'66 ook in bands als Left Side, Canyon en Stampvast.
Op 14 juni 2025 werd bovendien bekend dat zanger Jan Veerman op 76-jarige leeftijd was overleden.
 |
[Back to TOP] |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten