Het uitgaansleven in mijn jonge jaren
Als ik terugkijk op mijn jonge jaren, denk ik met veel plezier terug aan het uitgaansleven op het Sallandse platteland aan het einde van de jaren zeventig. Voor jongeren waren er in die tijd niet zoveel mogelijkheden. We hadden geen auto en geld voor een taxi was er al helemaal niet. We waren dus aangewezen op onze fiets en later op de bromfiets.
Toch waren de zaterdagavonden en zondagmiddagen belangrijke momenten in onze jeugd. We gingen met vrienden op pad, luisterden naar muziek, dansten, maakten nieuwe vrienden en beleefden onze eerste verliefdheden. De muziek speelde daarbij een grote rol. Sommige nummers uit die tijd brengen me nog steeds direct terug naar die avonden.
Toen we ongeveer veertien jaar waren en op het vervolgonderwijs zaten, gingen we op zondagmiddag naar het Discobal in Haarle. Jongeren uit Haarle en de omliggende dorpen kwamen daar samen. Het was een gezellige plek waar je kon dansen, naar muziek luisteren en natuurlijk rondkijken wie er allemaal waren.
Voor veel jongeren was het ook de plek waar je voor het eerst meisjes uit andere dorpen leerde kennen. Het waren dan ook middagen waarop zomaar een eerste verliefdheid kon ontstaan.
De muziek werd verzorgd door de Beat Palace Drive-in Show. Zij organiseerden deze middagen samen met de K.W.J. Voor ons was dat een mooie combinatie: bekende mensen uit de omgeving, goede muziek en vooral veel gezelligheid.
Op zaterdagavond gingen we op die leeftijd vaak met een grote groep op de fiets naar Elckerlyc in Luttenberg. Daar draaide de Aksie-disco-show, met DJ Rob Wispels.
Voor mij begon daar ook de belangstelling voor muziekinstallaties. Ik kon me vergapen aan de grote, Amerikaanse Altec-geluidskasten. Ze stonden op tafels in de hoeken naast het podium. Voor mijn gevoel waren ze enorm groot.
 |
| Van de grote Altec-geluidskasten tot de livebands in het dorpshuis en van disco tot Rainbow: muziek was een belangrijk onderdeel van onze jeugd. |
Maar vooral het geluid maakte indruk. Die grote kasten konden een stevig en vol geluid produceren. Voor een muziekliefhebber van veertien of vijftien jaar was dat geweldig om te zien en te horen.
De avond eindigde meestal niet meteen wanneer de muziek stopte. We gingen eerst naar de snackbar van café De Schoenmaker, aan de andere kant van de straat. Daar haalden we een patatje. Dat hoorde gewoon bij het uitgaan. Eerst muziek en dansen en daarna samen een patatje eten. Zo was de avond compleet.
Wanneer het Discobal in de vakantie een paar weken gesloten was, gingen we op zondagmiddag naar het Trefpunt in Heeten. Als ik het me goed herinner, werd de muziek daar afwisselend verzorgd door Ukkel en de Ketting.
Ook daar draaide het vooral om muziek, dansen en gezellig samen zijn. Je kwam er veel bekende gezichten uit de omgeving tegen. Daardoor voelde het al snel vertrouwd.
Dat was misschien wel kenmerkend voor het uitgaansleven in die tijd. Je ging niet alleen ergens heen voor de muziek. Je ging vooral omdat je vrienden er waren en omdat je samen een leuke middag of avond wilde beleven.
Toen we zestien of zeventien waren, gingen we naast de zondagmiddag ook iedere zaterdagavond uit. We bleven meestal in de buurt, want we moesten nog steeds alles met de fiets of bromfiets doen.
In Haarle konden we lopend naar Dorpshuis Cultura. Daar traden regelmatig goede livebands op. Dat vond ik geweldig. Je stond dicht bij de band en voelde de muziek veel meer dan bij een gewone discoavond.
Soms gingen we naar Nite Life in Nijverdal. Daar draaiden ze alleen disco. Dat was toen niet echt mijn muziek. Ik hield meer van livebands en stevige muziek.
Daarom gingen we meestal naar ’t Schoap in Hellendoorn. Daar speelden eigenlijk dezelfde livebands als in Haarle. Toch ging mijn voorkeur uit naar ’t Schoap. Voor mijn gevoel hing daar net iets meer sfeer.
Met een grote groep Haarlenaren zaten we vaak aan één grote tafel, direct bij de ingang. Je kende bijna iedereen en daardoor was het altijd gezellig. Je praatte met elkaar, luisterde naar de muziek en hield ondertussen natuurlijk ook goed in de gaten wie er binnenkwam.
Na afloop fietsten we via park De Geuren naar ’t Kokhuus, de snackbar van Jan Nekkers. Daar haalden we iets te eten. Daarna fietsten we terug naar Haarle.
Soms waren we vroeg genoeg terug om nog even in het dorpshuis te kijken. De bands waren daar dan nog bezig en speelden soms door tot ongeveer één uur ’s nachts. Zo kon een avond op verschillende plekken eindigen.
Later, toen we een bromfiets hadden, werd onze wereld een stukje groter. Tijdens de vakanties gingen we op zondagmiddag ook naar de Waag in Holten. De afstand was geen groot probleem meer.
En natuurlijk werd het met een bromfiets ook interessanter als er een meisje meeging. Soms zat er een meisje achterop. Ook dat hoorde bij het uitgaansleven van die tijd.
In de Waag hoorde ik voor het eerst Rainbow met Since You Been Gone. Dat nummer bleef bij ons hangen. Het werd later bijna een vaste keuze wanneer we daar kwamen.
Zodra het mogelijk was, werd het nummer aangevraagd. Iedereen kende het. En zodra de eerste klanken van Since You Been Gone door de zaal gingen, zat de sfeer er bij ons meteen goed in.
Dat is het mooie van muziek. Een nummer kan jaren later nog steeds herinneringen terugbrengen. Als ik het nummer nu hoor, denk ik weer aan die zondagmiddagen in Holten, aan de bromfietsen, de vrienden en de sfeer van toen.
Als ik nu aan die tijd terugdenk, hadden we eigenlijk maar weinig nodig voor een mooie avond: een fiets of bromfiets, goede vrienden, muziek, dansen en na afloop een patatje.
We hadden geen mobiele telefoons en geen sociale media. Je kon elkaar niet de hele dag berichten sturen en je wist niet voortdurend waar iedereen was. Als je met vrienden had afgesproken, ging je gewoon. En als iemand er niet was, dan zag je die persoon later wel weer.
Misschien was juist dat wel de charme van die tijd. We waren veel meer op elkaar aangewezen. Je beleefde de avond samen en de herinneringen maakte je met elkaar.
De muziek van toen brengt me nog steeds terug naar Haarle, Luttenberg, Heeten, Hellendoorn en Holten. Ik denk dan aan de vrienden met wie ik op pad ging, aan de eerste liefdes, aan de bromfietsen en natuurlijk aan de muziek.
Rainbow en Ritchie Blackmore
Rainbow is een Britse rockband die in 1975 werd opgericht door gitarist Ritchie Blackmore. Blackmore was daarvoor vooral bekend als gitarist van Deep Purple. Hij werd geboren in 1945 en begon al op jonge leeftijd gitaar te spelen. In 1968 werd hij lid van Deep Purple. Met deze band groeide hij uit tot een van de bekendste gitaristen in de rockmuziek.
In 1975 verliet Blackmore Deep Purple omdat hij andere muziek wilde maken. Hij richtte Rainbow op samen met zanger Ronnie James Dio en enkele muzikanten van de band Elf. De eerste albums waren stevige hardrockplaten. Vooral Rising uit 1976 en Long Live Rock 'n' Roll uit 1978 zijn bekende albums uit deze periode.
Rainbow veranderde vaak van bezetting. Dat kwam vooral door Ritchie Blackmore, die steeds op zoek was naar een ander geluid. Na Ronnie James Dio kwamen onder andere Graham Bonnet en later Joe Lynn Turner als zanger. Ook bekende muzikanten zoals drummer Cozy Powell, bassist Roger Glover en toetsenist Don Airey speelden op verschillende momenten in Rainbow.
Met Graham Bonnet veranderde de muziek. Rainbow werd wat toegankelijker en meer gericht op de radio. In 1979 verscheen het album Down to Earth. Hierop stond het nummer “Since You Been Gone”. Dit werd een van de bekendste nummers van Rainbow.
In Nederland was Rainbow vooral succesvol met albums. Long Live Rock 'n' Roll bereikte hier de 11e plaats. Difficult to Cure kwam op nummer 14 en Straight Between the Eyes op nummer 19.
Als single had Rainbow in Nederland aanzienlijk minder succes. Since You Been Gone en All Night Long waren de enige singles van de band die officieel in de Nederlandse hitlijsten terechtkwamen. Since You Been Gone bereikte in 1979 de 12e plaats in de Tipparade, terwijl All Night Long in 1980 niet verder kwam dan de 15e plaats.
In het Verenigd Koninkrijk was Rainbow aanzienlijk succesvoller. Daar groeide Since You Been Gone uit tot een grote hit en bereikte de single de 6e plaats in de Britse hitlijst.
“Since You Been Gone” werd niet door Ritchie Blackmore geschreven. Het nummer is van de Engelse songwriter Russ Ballard. Hij schreef het nummer in 1976 en bracht zelf een versie uit op zijn album Winning. Ballard is ook de schrijver van andere bekende nummers, waaronder “I Surrender”, dat later ook door Rainbow werd opgenomen.
Rainbow maakte in 1979 een eigen versie van het nummer. De band maakte er een stevig rocknummer van, waardoor het heel anders klonk dan de oorspronkelijke versie van Ballard. Graham Bonnet zong de nieuwe versie en Ritchie Blackmore zorgde voor het herkenbare gitaarwerk.
Het nummer werd uiteindelijk een groot succes. In Engeland stond het tien weken in de hitlijst en bereikte het de zesde plaats. Het is daardoor uitgegroeid tot een van de bekendste nummers uit de geschiedenis van Rainbow.
Na verschillende veranderingen stopte Rainbow in 1984. Blackmore keerde daarna terug naar Deep Purple. In 1995 kwam Rainbow nog een keer terug met zanger Doogie White. Later speelde Blackmore opnieuw met verschillende muzikanten onder de naam Ritchie Blackmore's Rainbow.
Sinds 1997 richt Ritchie Blackmore zich vooral op Blackmore's Night, de band die hij samen met Candice Night begon. Daarin speelt hij vooral muziek met invloeden uit de middeleeuwen en renaissance.
Rainbow blijft vooral bekend door het gitaarspel van Ritchie Blackmore en de verschillende zangers die de band hebben gehad. De muziek veranderde steeds, maar de herkenbare stijl van Blackmore bleef de basis van de band.
|
Songtekst I get the same old dreams same time every night |
Vertaling Ik heb elke nacht weer dezelfde oude dromen, Deze vier muren komen op me af, Sinds jij weg bent, Dus 's nachts sta ik onder het straatlicht in de achterafstraat, Jouw giftige brief, jouw telegram, Sinds jij weg bent, Als je terug zou komen, Sinds jij weg bent, Sinds jij weg bent, |
 |
[Back to TOP] |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten