Iedereekliefhebber heeft wel een instrument dat extra aanspreekt. Voor mij is dat zonder twijfel de basgitaar. Ik luister naar veel verschillende muziekstijlen, maar mijn voorkeur gaat vooral uit naar blues en bluesrock. Juist in deze muziek is een sterke ritmesectie onmisbaar. De combinatie van bas, drums, gitaar en vaak ook het warme geluid van een Hammondorgel vormt voor mij de basis van een goede bluesband.
Teksten zijn voor mij minder belangrijk dan voor veel andere muziekliefhebbers. Ik luister vooral naar de klank van een stem en naar de manier waarop muzikanten samen spelen. Daarbij heeft de basgitaar altijd mijn speciale aandacht gehad. Een goede bassist zorgt niet alleen voor een stevig ritme en een sterke basis, maar geeft de muziek ook warmte, karakter en gevoel.
Van alle bassisten die ik in de loop der jaren heb beluisterd, heeft Herman Deinum altijd een bijzondere plaats ingenomen. Zijn warme en melodische baslijnen waren veel meer dan alleen begeleiding. Ze gaven de muziek diepte, emotie en een eigen karakter. Dat is goed te horen in Help Me van het album Appleknockers Flophouse van Cuby + Blizzards en in Can’t Go Back There van de band Cyril.
Ook het livealbum Gigs van Sweet d’Buster behoort voor mij tot de hoogtepunten van zijn carrière. Vooral het nummer Manja laat horen hoe bijzonder Deinum als bassist was. Hij speelde niet alleen de basis van een nummer, maar gaf het ook een eigen stem en extra zeggingskracht.
Met het overlijden van Herman Deinum verliest de Nederlandse blues een muzikant die grote invloed heeft gehad op het geluid van verschillende bekende bands. Zijn spel was nooit opdringerig, maar altijd herkenbaar, muzikaal en vol gevoel. Juist daardoor blijft zijn muziek ook nu nog inspireren. Voor mij is en blijft Herman Deinum een van de grootste bassisten die Nederland heeft voortgebracht.
Herman Deinum
Herman Deinum werd geboren op 8 november 1946 in Kampen en overleed op 5 december 2025 in Nijverdal. Hij geldt als een van de belangrijkste Nederlandse bassisten en verwierf vooral bekendheid door zijn werk bij Cuby + Blizzards en Sweet d’Buster.
Opmerkelijk genoeg begon zijn muzikale loopbaan niet als bassist. Als tienjarige kreeg hij pianoles. Daarna speelde hij gitaar bij The Rocking Specials, orgel bij The Giggs en sologitaar bij The Mozarts. Pas in 1967 stapte hij over op de basgitaar, toen hij Jaap van Eik opvolgde in de Zwolse band Blues Dimension.
Daar ontmoette hij drummer Hans la Faille. Samen zouden zij uitgroeien tot een van de meest gerespecteerde ritmesecties van de Nederlandse blues en rock. Deinum ontwikkelde een eigen speelstijl, waarin melodie net zo belangrijk was als ritme. Zijn herkenbare aanpak inspireerde generaties Nederlandse bassisten.
De bands van Herman Deinum
The Rocking Specials (1962–1966)
Als tiener speelde Deinum gitaar in deze Kamper beatband. Hier deed hij zijn eerste podiumervaring op tijdens dansavonden en lokale festivals.
The Giggs
Bij The Giggs verruilde hij de gitaar tijdelijk voor het orgel. Deze periode droeg bij aan zijn gevoel voor harmonieën, iets wat later duidelijk hoorbaar bleef in zijn baslijnen.
The Mozarts (1966)
Bij The Mozarts speelde hij sologitaar en ontwikkelde hij zijn gevoel voor improvisatie en samenspel.
Blues Dimension (1967–1969)
Bij Blues Dimension maakte Deinum definitief de overstap naar de basgitaar. De Zwolse groep behoorde tot de meest vernieuwende rhythm-and-bluesbands van Nederland en trad op in binnen- en buitenland, waaronder in de beroemde Marquee Club in Londen.
De bekendste bezetting bestond uit Leen Ripke, Rudy van Dijk, Helmig van der Vegt, Herman Deinum, Cees de Best, Michel Sardoen en Hans la Faille. De band heeft de albums Blues Dimension, You Can’t Leave the Past Behind en B.D. Is Dead, Long Live B.D. uitgebracht.
Zijn eerste basgitaar was een geleende Dynacord. Niet veel later werd een Fender Precision Bass jarenlang zijn vaste instrument.
Cuby + Blizzards (1969–1974)
In 1969 maakten Deinum en Hans la Faille de overstap naar Cuby + Blizzards. Daarmee kwam hij terecht in de meest invloedrijke bluesband van Nederland, met Harry Muskee als frontman.
Hij speelde mee op albums als Appleknockers Flophouse en leverde een belangrijke bijdrage aan het karakteristieke geluid van de band. Tijdens deze periode begeleidde Cuby + Blizzards internationale bluesartiesten als Eddie Boyd, Van Morrison, John Mayall en Alexis Korner tijdens optredens in Nederland.
Cyril (1974)
Na zijn eerste periode bij Cuby sloot Deinum zich aan bij Cyril, de band van voormalig Focus-bassist Cyril Havermans. Op het album Mind Wave speelde hij zowel basgitaar als conga’s.
Sweet d’Buster (1976–1980)
Vanaf 1976 vormden Herman Deinum en Hans la Faille de ritmische basis van Sweet d’Buster, de succesvolle band rond Bertus Borgers en Robert Jan Stips.
Sweet d’Buster werd opgericht na een Amerikaanse tournee van Borgers met Golden Earring. Naast Deinum en La Faille bestond de eerste bezetting uit Robert Jan Stips en gitarist Paul Smeenk. In 1976 verscheen het debuutalbum Sweet d’Buster. Hoewel de verkoop tegenviel, groeide de band uit tot een populaire live-act.
Met het album Friction boekte de groep meer succes. Hierop stond onder meer de oorspronkelijke versie van Still Believe, dat later bekend werd door Herman Brood. Het livealbum Gigs geldt voor veel liefhebbers als het artistieke hoogtepunt van de band.
Na verschillende bezettingswisselingen verscheen Shot Into The Blue. Door tegenvallende verkoopcijfers, meningsverschillen met de platenmaatschappij en een afnemend aantal optredens kwam in 1980 een einde aan de band.
De muziek van Sweet d’Buster bleef echter beschikbaar voor nieuwe generaties. In 2006 verscheen een verzamelalbum en in 2020 bracht Universal de dubbel-cd Bertus Borgers & Sweet d’Buster uit met een overzicht van het belangrijkste studio- en livewerk.
Herman Deinum Band (1981–1982)
Voor het eerst trad Deinum op onder zijn eigen naam. Daarmee liet hij zien dat hij veel meer was dan alleen de bassist van bekende bands.
Harry Muskee Gang (1982–1984)
Toen Harry Muskee een nieuwe band oprichtte, vroeg hij opnieuw Deinum en Hans la Faille. Dat onderstreepte het vertrouwen dat Muskee had in dit muzikale duo.
Herman Deinum Bluesband (vanaf 1991)
Met zijn eigen bluesband kon Deinum volledig zijn eigen muzikale koers bepalen. Veel Nederlandse bassisten bezochten de optredens om zijn speelstijl van dichtbij te bestuderen.
Cuby + Blizzards (1996–2010)
In 1996 keerde Deinum terug bij Cuby + Blizzards. De heropgerichte band bleef succesvol en bracht in 2009 het album Cats Lost uit. Na een zakelijk meningsverschil met het management verliet hij de band in 2010.
Still Believe (2019–2025)
Ook op latere leeftijd bleef Deinum actief optreden. Sinds 2010 speelde hij op een speciaal voor hem gebouwde Otentic Herman Deinum Signature-basgitaar.
Manja
Net als veel liefhebbers van Sweet d’Buster behoort Manja tot een van mijn favoriete nummer van de band. De compositie van Herman Deinum en Bertus Borgers groeide uit tot een van de meest geliefde stukken uit het repertoire van Sweet d’Buster.
Vooral de live-uitvoering op Gigs laat horen hoe belangrijk Deinum was voor het geluid van de groep. Zijn melodische baslijnen vormen niet alleen het fundament van het nummer, maar geven het ook kleur en emotie.
Herman Deinum onderscheidde zich doordat hij de basgitaar veel meer liet doen dan alleen het ritme ondersteunen. Dankzij zijn achtergrond als pianist, gitarist en bassist creëerde hij baslijnen die vaak als een tweede melodie door de muziek liepen.
Samen met Hans la Faille vormde hij jarenlang een van de meest gerespecteerde ritmesecties van Nederland. Zijn invloed is nog altijd hoorbaar bij veel Nederlandse blues-, rock- en popbassisten.
Naast zijn muzikale carrière was Deinum sinds 1996 gehuwd met Hennie de Graaf. Samen woonden zij in Nijverdal.
Op zijn rouwkaart stond een zin die zijn leven treffend samenvatte:
“Ik heb een prachtig leven gehad. Ik heb een halve eeuw mensen blij gemaakt met mijn muziek.”
Die woorden typeren Herman Deinum misschien wel het best. Hij stond zelden op de voorgrond, maar zijn warme en melodische baslijnen vormden decennialang het kloppend hart van de Nederlandse blues.
Vertaling Manja
Wat er vanbinnen omgaat, heeft geen zin om te vertellen.
Elke keer als iemand anders jouw naam noemt,
ga ik gewoon mijn eigen weg en houd ik het voor mezelf.
Toch wil ik nog steeds met jou leven.
De dagen worden langer en de nachten zijn koud.
Er zijn veel dingen die ik beter niet had kunnen zeggen.
Toch zie ik jouw gezicht nog steeds in de spiegel.
Ik wil nog steeds met jou leven.
Manja, ik voel de kou.
Manja, jij straalt zoveel kracht uit.
Het is jammer hoe ons verhaal is verlopen.
Ik wil nog steeds met jou leven.
Videoclip
 |
[Back to TOP] |
-----------
Geen opmerkingen:
Een reactie posten