Excelsior: The Soundtrack Of Our Lives - Brechtje Bergman van Odd Bird

Deze week is het de beurt aan Brechtje Bergman van Odd Bird. Artiesten in alle soorten en maten openbaren welke liederen hun leven vormden: The Soundtrack Of Our Lives verschijnt wekelijks via dit kanaal en als digitale ep. Deze week is het de beurt aan Brechtje Bergman van Odd Bird Music.

The Clash - Jimmy Jazz (1979)

London Calling is tot op de dag van vandaag mijn lievelingsplaat geweest, hier staan zoveel goede liedjes op. Waaronder Jimmy Jazz, dat het verhaal vertelt over een outlaw die op de vlucht is voor de politie en waarbij er verhaal gehaald wordt bij de omgeving of iemand Jimmy Jazz/Dread heeft gespot. Niemand zegt wat, want ACAB toch. London Calling is een meesterwerk. Ik houd van verzet in muziek; thema's als racisme, werkloosheid en sociale ongelijkheid komen op London Calling voorbij. En dat klinkt op deze (punk)plaat behoorlijk poppy en spreekt tot de verbeelding. Bij het luisteren van dit album zie ik een hele film voorbij komen. Het is trouwens een grote inspiratiebron geweest voor het album American Idiot van Green Day. De track St. Jimmy is hier denk ik ook op gebaseerd, maar dat laatste kan ook heel goed een aanname van mij zijn. Doe ermee wat je wil.

The Cure - Pictures Of You (1989)
Robert Smith, the GOTHfather, is een van mijn allergrootste helden. Ik werd meteen verliefd op zijn aandoenlijke stem en manier van zingen. Ik heb sowieso een zwak voor androgyne mannen met een duister randje. Disintegration is mijn favoriete album en Pictures Of You is, denk ik, het allermooiste liedje dat ooit is geschreven over een verloren liefde. Ik heb The Cure één keer live gezien, in Ziggo Dome in 2022. Hoe de band daar het podium betrad, vond ik heel emotioneel. Robert, die uitgebreid het publiek begroette, het had bijna iets religieus; ik moest meteen huilen. Het was drie uur lang muzikaal steengoed, aandoenlijk en ontwapenend tegelijk: de beste liveshow die ik ooit heb gezien.

Phoebe Bridgers - Motion Sickness (2017)
Op Motion Sickness komen een aantal dingen voor mij samen. Phoebe heb ik leren kennen door de Killer ep (2015), die via Pax-Am, het label van Ryan Adams, uitkwam en van wie ik toen groot fan was. Deze track kwam vlak voor de piek van de MeToo-tijd uit. Het gaat over Ryan Adams, met wie Phoebe een (toxische) relatie had. Later bleek dat hij haar en nog een aantal andere vrouwen emotioneel had misbruikt. Ik heb dat jaar zelf ook een vervelende MeToo-ervaring gehad in de muziekindustrie, waar ik toen net als stagiair werkzaam was. Daarnaast ben ik ook wagenziek, lol. Los van dit verhaal is Phoebe een van de aller-, allercoolste songwriters van deze tijd en ben ik ook groot fan van haar boygenius-project met Lucy Dacus en Julien Baker.

Green Day - Fashion Victim (2000)
Green Day was een van mijn eerste "volwassen" favoriete bands; die liefde begon al in groep 7. Naast Dookie (1994) zijn Nimrod (1997) en Warning (2000) mijn favo platen. Zeker op Warning staan veel goede, catchy nummers, waaronder Fashion Victim. Op de middelbare school ontdekte ik pas dat het gaat over klakkeloos meelopen met de meute. De perfecte soundtrack voor als je in de puberteit zit, zeker in een tijd waarin pro-ana-sites (het promoten van anorexia) als paddenstoelen uit de grond schoten:

"When you're dancin' through your wardrobe
Do the anorex-a-go-go
Cloaked with style for pedophiles
As your credit card explodes"

Ook even een shoutout naar Blood, Sex and Booze op die plaat. Fantastisch intro met die klap in iemands gezicht, een van de leukste liedjes over BDSM.

Solomon Burke - None Of Us Are Free (2002)
Dit gaat natuurlijk hoofdzakelijk over mensenrechten, maar daar was ik tijdens de schoolpauzes op de basisschool nog te jong voor. Ik heb hier heel fijne herinneringen aan. Na het eten van een boterham met hagelslag zong ik samen met mijn moeder aan de keukentafel altijd deze track en Wild Wood van Paul Weller mee. Op latere leeftijd werd mij duidelijk waar het nummer over gaat en heb ik uit mijn (muzikale) opvoeding meegekregen om altijd met empathie naar je medemens te kijken en op te komen voor degenen die het nodig hebben. Zoals Solomon zingt: "None of us are free if one of us is chained.” Ik krijg altijd kippenvel van dat koordje. 

The Replacements - Can’t Hardly Wait (1987, 2008 remaster)
Oké, oké, ook even iets gezelligs: Can't Hardly Wait is niet per se mijn favoriete nummer van The Replacements, omdat het naar mijn mening ook een klein beetje cheesy is. Maar het is zo verslavend om naar te luisteren, elke keer dat ik een crush op iemand ontwikkel, draai ik 'm grijs. Het vangt voor mij precies dat gevoel vlak voordat je verliefd wordt; falling in love is eigenlijk een betere term. Dat stukje niemandsland waar je je dan in bevindt; een brein dat alle kanten op schiet, grond die je onder je voeten voelt wegzakken, slapeloze nachten.. Maar dan wel weer vol energie opstaan en glimlachend op je fiets door de stad sjezen. Love it!

[Back to TOP]

*** Lees ook deze archieven van de excelsior | The Soundtrack Of Our Lives