|
Patti Smith - Land: Horses / Land of a Thousand Dances / La Mer(de)
Toen ik Patti Smith live zag, stond ik samen met mijn oma en mijn moeder in Paradiso. Het voelde als een generationele overdracht, en als een overgang naar een nieuwe tijd in mijn leven. Ik denk dat ik op mijn 16e naar nauwelijks iets anders heb geluisterd dan Horses (1975). Dit nummer geeft me het gevoel alsof ik onderweg ben, op een groot zwart paard richting een show van Patti Smith in de jaren ‘80. Waar ze hopelijk, zoals ze destijds deed, in het publiek spuugt en haar speeksel precies op mij terechtkomt…
Bauhaus - Bela Lugosi’s Dead
Bauhaus en hun donkere referenties aan modernistische kunststromingen zoals expressionisme, brengen mij terug naar de donkere kelders en kunstscholen waar het begin van post-punk zich afspeelde. De 9 minuut lange opbouw, en de warme, toch griezelige stem van Daniel Ash brengt je naar de geesten van Engelse kastelen. Hoewel het vrij haaks op de ‘gewoon ragge’ ideologie van de jaren ‘80 staat, voel je het plezier en het experiment. Voor mij is Bauhaus het begin van mijn liefde voor Goth Rock en Darkwave.
Dear Omen - Life on Display
Toen ik Dear Omen voor het eerst live zag op 8 maart Internationale Vrouwendag in EKKO dacht ik dat ik opsteeg. Life on Display gaat over het gevoel van altijd bekeken worden, wat veel vrouwen met zich mee dragen. De perfecte opbouw, de scherpe baslijnen, het achtervolgende orgel en de uiteindelijke uitbarsting van het nummer belichamen zowel woede als sensualiteit. Deze twee hebben een complexe verhouding tot elkaar, en de band belichaamt dit zodanig dat ik dit zelf tot in mijn aderen voel. Na deze show in EKKO heb ik het hele jaar lang elke dag naar Dear Omen geluisterd.
The Woman - Johnny
Johnny is net uitgekomen op de streamingdiensten en is onderdeel van de tweede editie van Girls to the Front. De eerste keer dat ze dit nummer naar me stuurden, kreeg ik kippenvel over mijn hele lichaam. De instrumentals van Johnny communiceren zo perfect met de stem van frontvrouw Sheyda dat het je bij de keel grijpt. Toen ik The Woman voor het eerst live zag, werd ik overrompeld door emoties en kreeg ik echt het gevoel dat ik naar iets heel bijzonders stond te kijken. Het mag dan misschien geen ‘punkband’ zijn maar ik moest ze gewoon op Girls to the Front volume 2 hebben!
X-Ray Spex - Identity
Dit nummer is heel goed geweest voor 15/16 jarige ik, die haar puberale identiteitscrisis nodig moest relativeren en in perspectief moest plaatsen. Het nummer is catchy en de schelle stem van Poly Styrene is jong, boos en overtuigend. Als ik dit nummer nu luister, doet het me denken aan mijn eerste Riot Grrrl vondsten in corona tijd.
The C.I.A. - Surgery Channel Pt.1
Midden in de operatiekamer, flikkerende tl-buizen en Denée Segall die je met haar rauwe geschreeuw onder het mes neemt. Je hoort het kenmerkende spel van Ty Segall opereren, waardoor je steeds niet precies weet wat er gebeurd. Het geschreeuw van Denée Segall jeukt aan de woedende wond die ergens diep begraven zit in mijn organen.
|
.jpg)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten