Van alle onafhankelijke platenlabels uit de jaren 80 was él het meest unieke en opwindende. él bestond slechts een paar jaar en was paradoxaal genoeg - gezien het bescheiden commerciële succes - enorm invloedrijk. Voor schrijver Jonathan Coe, een van de vele fans van het label, was él 'Britain's great musical secret'. Komt uit als Cd en 2 LPs
Deze 'best of'-compilatie-LP, samengesteld door label-supremo Mike Alway himself, zal de wereld herinneren aan de grootsheid van él. Het geheim is onthuld... él werd in 1984 opgericht door Alway, een grillige A&R-man voor Cherry Red die geweldige artiesten contracteerde als Everything But the Girl, The Monochrome Set en Felt. Alway was kortstondig mede-eigenaar van Blanco Y Negro (een afsplitsing van WEA), maar werd al snel beperkt door het conservatisme van de commerciële muzieksector en vertrok om zijn eigen label op te zetten. él werd ooit omschreven als ‘het meest typisch Engelse platenlabel dat er ooit is geweest’ en toch bereikten de uitstraling en het geluid van het label een wereldwijd bereik.
De 'hands on'-aanpak van Alway was om de volledige controle te nemen over de filosofie van de releases van het label en zelfs de titels van nummers, op de manier van popimpresario's uit het verleden. Alway werd curator en selecteerde, vormde en hield toezicht op de platen die op él werden uitgebracht. Hij nam songwriters in dienst die bedreven waren in klassieke poptechnieken, zoals Nicholas Currie (AKA Momus) en Philippe Auclair (AKA Louis Philippe), die hun eigen platen uitbrachten terwijl ze schreven, arrangeerden en optraden voor andere él-artiesten. Grote muzikanten zoals Simon Turner (AKA The King of Luxembourg), Dean 'Speedball' Brodrick en producer Richard Preston maakten het plaatje compleet. él had een unieke muzikale smaak, waarbij hij rockmuziek vermeed ten gunste van bubbelgum uit de jaren 60, kamerpop, Europees chanson, Latijnse ritmes en filmmuziek (zie met name het werk van Marden Hill). Het label was beslist niet macho en belangrijke artiesten als Would Be Goods, Anthony Adverse en Bad Dream Fancy Dress onderzochten de moderne wereld door de ogen van de vrouw. Alway zag él als een viering van elegantie en schoonheid: ‘een popwereld voorbij leren jassen en jeans
Het in 1984 opgerichte Él Records wordt, met terugwerkende kracht, Engelands best bewaarde muzikale geheim genoemd. Hits had het onafhankelijke platenmaatschappijtje niet, wat ze wel hadden was een unieke kijk op wat popmuziek volgens oprichter Mike Alway diende te zijn. Liedjes die vooral putten uit jaren zestig bubblegum, kamerpop, Beach Boys, Latin, Franse chansons en filmmuziek. Nu is er The Rubens Room – Él Records: In Camera, 24 liedjes, gekozen door Mike Alway, die het beste van Él Records samenbrengen. We horen een jonge Louis Philippe, Anthony Adverse, The King Of Luxembourg, The Monochrome Set en nog een handvol andere bands. De dubbel-LP (en enkele CD) is een geweldig document, een ode aan muziek die zich niks aantrekt van trends en die daardoor tijdloze popmuziek opleverde.
Tracks:
01 Louis Philippe - Anthony Bay
02 Louis Philippe - Like Nobody Do
03 Louis Philippe - Guess I'm Dumb
04 Louis Philippe - Touch Of Evil
05 Louis Philippe - If You're Missing Someone
06 Anthony Adverse - Now Listen
07 Anthony Adverse - Ulysses And The Siren
08 The King of Luxembourg - A Picture Of Dorian Gray
09 The King Of Luxembourg - The Rubens Room
10 The King of Luxembourg - Smash Hit Wonder
11 Would-Be-Goods - The Camera Loves Me
12 Would-Be-Goods - Velasquez & I
13 Would-Be-Goods - Cecil Beaton’s Scrapbook
14 Marden Hill – Curtain
15 Marden Hill - Oh Constance
16 Marden Hill - The Execution Of Emperor Maximillian
17 Bad Dream Fancy Dress - Choirboys Gas
18 Bad Dream Fancy Dress - Where Have All the Schoolboys Gone?
19 Bad Dream Fancy Dress - Lemon Tarts
20 The Monochrome Set - Jet Set Junta (Single Version)
21 Always - Thames Valley Leather Club
22 Always - Park Row
23 Momus - John The Baptist Jones
24 Momus - Paper Wraps Rock
25 Simon Fisher Turner - Umber Wastes
Geen opmerkingen:
Een reactie posten