Artiesten in alle soorten en maten openbaren welke liederen hun leven vormden: The Soundtrack Of Our Lives verschijnt wekelijks via dit kanaal en als digitale ep. Deze week is het de beurt aan Thomas Devos van Tommigun.
The Black Heart Procession - Square Heart
Tommigun is eigenlijk gestart dankzij Pall Jenkins van The Black Heart Procession waar wij grote fan van waren. Joeri Cnapelinckx (keyboards) en ik waren al een tijdje in duo concerten aan het spelen en aan nummers aan het werken. Na een concert van TBHP in Brussel, sprak ik Pall, de zanger, aan met de vraag of hij ook platen producete. Hij zei toen: “only if I like the songs”. Ik stuurde een demo op en hoorde lang niks: “doesn't like the songs”, dacht ik... Tot ik 6 maanden later, op een reis door Oekraïne, in zo'n louche internetcafé, een bericht kreeg dat hij het wilde doen.
Joeri en ik hebben toen de basis van onze eerste Tommigun plaat in San Diego opgenomen. Heb ik altijd vreemd gevonden: Hoe kan je in San Diego wonen en zo'n winterse platen maken... desolaat, met een zingende zaag en die doodgravers stem... platen als een knetterend haardvuur. Ik weet nog dat Pall ooit zei: “But it gets mighty cold in the desert, you know, Thomas!”
Daniel Johnston - Worried Shoes
In 2010 hebben we met Tommigun een volledige Europese tour lang het voorprogramma voor Daniel Johnston gespeeld en een tijdje later waren we zijn begeleidingsband. Daniel was bekend om zijn mooie -bij de eerste beluistering- bijna kinderlijke liedjes zoals bijvoorbeeld Worried Shoes. Hij leed aan een bipolaire stoornis en werd op tour begeleid door zijn broer, die ook zijn manager was. Heerlijke tourverhalen: Hij mocht geen suiker drank drinken, maar roofde telkens de frigo in onze loge leeg, was een kettingroker die werkelijk overal -ook daar waar het niet mocht- een sigaret opstak en zo meermaals een brandalarm liet afgaan, ook eens tijdens onze show, waarna we moesten stoppen, iedereen naar buiten... Hij had een zwak voor onze zangeres, Kaat, maar schoot wel in een blinde colère toen zij ongevraagd in het Beatles boek wilde bladeren dat we hem net gegeven hadden. “NO! Don't touch it!” “It's mine! Mine!" The Beatles waren zijn lievelingsband.
Hij dacht ook dat onze bassist, Pim, Keith Richards was etc...
Maar wat ons vooral frappeerde en bijblijft. Hij zong zijn liederen met zo'n grote, eerlijke inleving, alsof het de eerste keer was. Dat was ongelofelijk inspirerend en ontroerend.
Hij stierf trouwens op 11/9, 7 jaar geleden, hij was 58 jaar.
The Knife - Pass This On
Ik denk dat het in een periode was dat ik even het gevoel had dat popmuziek mij niets meer deed. Dat ik teruggreep naar de oude, bekende dingen en dat nieuwe muziek mij precies niet kon meeslepen. Ik ben daar heel bang voor. Want ik ben echt verslaafd aan dat gevoel; dat je een nieuw liedje hoort en je daar niet genoeg van kunt krijgen, dat je het wilt oppeuzelen en het 30 keer na elkaar opzet, steeds luider om de impact ervan te blijven voelen. Zoals nu met die nieuwe Phoebe Bridgers: Lost Boys of Four in the Morning van J. Bernardt; heerlijk dat jeugdige en maar meezingen, op het gênante af... Wel, Pass This On van The Knife is zo'n nummer: passioneel, mysterieus, dansbaar en het geeft je dat gevoel alsof je weer 20 bent. Nu nog steeds, na al die jaren... Ik denk trouwens dat het daarom is dat ik zelf muziek maak, om telkens weer te proberen dat gevoel te vangen…
At the Drive-In - Arcarsenal of Cosmonaut of One Armed Scissor
Dat album, Relationship of Command, pfff, wat een plaat... Die energie! Als ik dit hoor, is het alsof er een hoogspanningsbatterij wordt aangesloten. Ooit wil ik zo'n groep oprichten, even hard, fel en destructief als At the Drive-In en hun rond stuiterende, tegen elkaar opspringende zanger en gitarist. Ik kan daar echt gelukkig van worden, heb al mijn vrienden proberen te bekeren; bij een paar is het gelukt…
Kino - лetо
Ik heb slavistiek gestudeerd en op reis in Rusland -we waren in Irkoetsk, aan het Bajkalmeer- vroeg ik naar goede Russische popmuziek. Een Russische vriend van ons verdween even op de besneeuwde markt en kwam terug met een vijftal piratencassettes van de groep Kino. Wat een ontdekking! Een soort van Russische new wave band met de me charismatische frontman, Viktor Tsoj. Tsoj was op 28 jarige leeftijd in een auto crash omgekomen en kun je een beetje zien als de Russische Jim Morisson, een held.
De muziek van Kino is de soundtrack van al mijn reizen in Rusland en Oekraïne.
Big Thief - Real Love
Vorig jaar was mijn meest beluisterde artiest blijkbaar Big Thief. Nu nog een nummer kiezen... het zijn er zoveel... Heb ze ook een paar keer live gezien en heb fantastische herinneringen aan hun passage op Best Kept Secret van een paar jaar geleden. Geen grote show, maar een meeslepend, onder de huid kruipend concert zonder toeters en bellen. Ze gooien dan ook vaak achteloos even een nieuw nummer in de set. Die Adrienne Lenker is volgens mij één van de allerbeste songschrijvers van nu, onnavolgbaar...
 |
[Back to TOP] |
*** Lees ook deze archieven van de excelsior | The Soundtrack Of Our Lives
Geen opmerkingen:
Een reactie posten