Excelsior: The Soundtrack Of Our Lives - Bas van Holt(Dawn Brothers)

Deze week is het de beurt aan Bas van Holt. Artiesten in alle soorten en maten openbaren welke liederen hun leven vormden: The Soundtrack Of Our Lives verschijnt wekelijks via dit kanaal en als digitale ep

 

Artiesten in alle soorten en maten openbaren welke liederen hun leven vormden: The Soundtrack Of Our Lives verschijnt wekelijks via dit kanaal en als digitale ep. Deze week is het de beurt aan Bas van Holt van Dawn Brothers.

The Band - Unfaithful Servant
Het was ergens in de eerste paar jaar dat ik op mezelf woonde in de grote stad Rotterdam. Op een ijskoude nacht onderweg op de fiets naar huis, terug van een feestje of zo. Op mijn iPod stond het Brown Album van The Band. Als bij de Unfaithful Servant de blazers inkomen, steeg ik op en fietste ik via de sterren naar huis. Ik was misschien ook heel stoned maar ik had ook een muziek plekje ontdekt waar ik nog steeds graag kom. De vijf leden van The Band die eind jaren 60 in kelders en tuinhuisjes aan een brouwsel van folk, country, rock & roll, soul en blues werkten dat nu Americana heet. Maar niet die gelikte troep van nu. Ruw, rommelig en vol gekke kraakjes, kuchjes en andere geluiden die je hoort als een heel bijzondere meteoriet inslaat.

Rory Gallagher - Walk On Hot Coals (Live Irish Tour ’74)
Mijn vaders favoriete gitaarsolo is die van Walk On Hot Coals live in de Cork City Hall. Het nummer stond dan heel hard aan en als je de gitaarsolo van Californication of Smells Like Teen Spirit hiermee vergelijkt dan kan je wel begrijpen dat ik hier als 8-jarige pulk wel redelijk in de war was.
Ik had een Behringer kutding van 50 euro maar pa wist het goed te maken. Als ik de solo kon leren spelen, dan kreeg ik een Fender. Ik snapte echt geen ene drol van wat Rory Gallagher daar deed en ik snap het eigenlijk nog steeds niet. Zo puntig, zo agressief, zo ritmisch op een valse gitaar met 0.13 snaren en een mega hoge actie. En dat stuk met die gekke harmonics. Ik snap wel wat maar ik snap niet hoe! Ik kreeg een Epiphone Les Paul voor mijn 9e verjaardag. Pa zag mijn fascinatie en daar kreeg ik een prijs voor.

The Beatles - Blackbird
Ik heb gewoon echt heel erg veel naar de Beatles en Paul McCartney geluisterd. De hele achterbank vol illegaal gebrande cd’s om in mijn discman te stoppen. Als ik een favoriet om te luisteren moet kiezen, zou het I’m Looking Through You, Martha My Dear of Tomorrow (van Wings’ Wild Life) zijn. Maar er is één Beatlesliedje met een extra gevoel. Mijn lieve moeder stierf toen ik 17 was. Van haar leerde ik de C-, F- en G-akkoorden. Blackbird was ook één van de liedjes die ik van haar leerde. Het zal voor altijd onlosmakelijk verbonden zijn met de fantastische kindertijd die ik met haar heb gehad.

Bob Dylan - Standing in the Doorway
Bob Dylan heeft vier seizoenen. De kortstondige lente als folk-messiah. Daarna de snikhete zonnebril jaren met drugs en nasale zoektochten. Dan een lange periode waar hij alle blaadjes van de bomen schreeuwt en een aantal uitzonderlijke albums maakt. Maar Bobs winter is waar hij hoort. Met daarin Time Out Of Mind, maar ook het recente Rough and Rowdy Ways. Ik ben al mijn hele leven Bob Dylan-fan maar zijn latere albums zijn als gefermenteerd eten. Je denkt eerst dat je het niet lust, maar op den duur kan je niet zonder.

Neil Young & Crazy Horse - Cinnamon Girl
Op het conservatorium was er een moment in mijn hoofdvak gitaarles dat mijn leraar vroeg: “Maar wie is dan echt jouw voorbeeld als gitarist?” waarop ik antwoordde: “Neil Young”. Het was een vork in de weg waar we eigenlijk beide geen weg omheen wisten. Hij probeerde me vervolgens uit te leggen dat Neil Young een heel slechte gitarist is. Het was alsof hij de deur naar buiten voor me open zette. Voor mij is de solo in Cinnamon Girl een van de mooiste stukjes sologitaar. Die ene noot gaat nog wel een paar honderd jaar mee denk ik.

Loudon Wainwright III - The Swimming Song
Dit liedje hoorde ik afgelopen jaar voor het eerst maar vanaf het eerste couplet wist ik dat ze de ware was. Zwemmen in de zomer is mijn absolute favoriete bezigheid en dat is precies waar het liedje over gaat. Daarnaast klinkt het fantastisch en spelen de muzikanten alsof ze in een schilderijtje zitten. In 1973 maakten ze hiermee een tijdmachine naar de toekomst van een 2013-indiefolkband uit Portland of zo.

[Back to TOP]

*** Lees ook deze archieven van de excelsior | The Soundtrack Of Our Lives