Excelsior: The Soundtrack Of Our Lives - Nisse Donders van Apeshit.

Deze week is het de beurt aan Nisse Donders van Apeshit.  Artiesten in alle soorten en maten openbaren welke liederen hun leven vormden: The Soundtrack Of Our Lives verschijnt wekelijks via dit kanaal en als digitale ep. Deze week is het de beurt aan Nisse Donders van Apeshit.

Paul Collins, The Beat - Rock N Roll Girl

Paul (nee niet Phil) Collins, ook bekend van 's werelds coolste vergeten band The Nerves, is een van de eerste artiesten waar ik echt fan van was. Mijn vader is een soort wandelende powerpop catalogus, dus dat de muziek van de King of Powerpop mij met de paplepel is ingegoten is geen verrassing. Los van dat hij een van mijn eerste favoriete artiesten was, was een concert van Paul Collins ook mijn introductie aan het Utrechtse punkwalhalla Dbs, misschien wel de belangrijkste zaal voor Apeshit. Hier hebben wij onze eerste shows gespeeld en spelen we nog steeds regelmatig voor en met onze lieve vrienden en favoriete vreemden. De liedjes van Paul Collins zijn heerlijk simpel en catchy, zoals powerpop hoort te zijn. Die liefde voor powerpop sijpelt maar al te vaak door naar de liedjes van Apeshit en voor een refrein zo goed als die van Rock N Roll Girl mag je me altijd wakker maken. 

The Strokes - Hard To Explain
The Strokes zijn voor een groot deel van mijn leven dé band geweest. Naar geen andere band heb ik zo religieus veel geluisterd als naar dit New Yorkse 5-tal. Soms twijfel ik zelfs of ik van mijn 16e tot mijn 19e wel andere muziek gehoord heb? Ik denk altijd dat iedereen die voor de eerste keer The Strokes hoort, een eigen band wil beginnen, dat zorgt niet altijd voor goede bands, maar wel altijd voor een leuk gespreksonderwerp in de backstage. Vanzelfsprekend was ik ook bij hun optreden op Best Kept Secret 2022. Ik weet dat niet iedereen te spreken was over hun show toen, maar voor mij was het alsof ik een tiener in de jaren 60 was die voor het eerst naar The Beatles keek en volledig gegrepen was door beatlemania. Eigenlijk had ik elk nummer van The Strokes wel kunnen kiezen want ik heb ze allemaal grijsgedraaid, maar Hard To Explain is in ieder geval één van mijn favorieten.

Spinvis - Oostende 
Net als bij veel jongvolwassen lijken de liedjes van de 65-jarige Spinvis bij mij te resoneren, alsof ze gebaseerd zijn op de mensen en verhalen om me heen. Misschien komt dat deels door onze gedeelde liefde, Utereg mijn stadsie. Of wellicht kan het komen omdat hij vaak over vogels zingt, nog zoiets waar ik veel van hou. In ieder geval is Spinvis een bijzondere artiest, en de reden dat ik van Nederlandstalige muziek ben gaan houden. De kracht van Spinvis zit hem denk ik in zijn “zinnetjes”, in elk nummer zitten wel een of meerdere zinnetjes die je oren in kruipen en zichzelf daar blijven herhalen. Mijn favoriete Spinvis “zinnetje” is: “December in duizend kleuren grijs” uit het nummer Oostende. Het nummer doet me denken aan in de auto zitten met mijn vader. Als hij af en toe zijn playlist met Nederlandstalige muziek opzette en dit nummer kwam voorbij zei hij zoiets als: “ah, daar is de mooiste” en zette hij hem iets harder. 

Sigur Rós - Svefn-g-englar 
Dit is het mooiste liedje ooit, dat is geen mening, maar een feit. Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde voelde het alsof ik opsteeg. De stem van de IJslandse zanger Jónsi snijdt je ziel in duizenden stukjes, om ze vervolgens weer op een compleet nieuwe manier in elkaar te voegen. Ik versta er natuurlijk helemaal niks van, maar dat is misschien wel het mooiste eraan, het is puur gevoel. Voordat ik ooit van Sigur Rós gehoord had, en alleen nog maar naar bands als Kiss en The Foo Fighters luisterde, was ik op vakantie naar IJsland. De natuur daar is zo overweldigend en adembenemend, het gevoel dat ik daar toen kreeg keert altijd naar me terug als ik de muziek van Sigur Rós luister. 

The Modern Lovers - Pablo Picasso 
De coolste albums worden uitsluitend geschreven door New Yorkse tegendraadse artiesten die zingen over jong en onbezonnen zijn in The Big Apple. Neem bijvoorbeeld The Strokes, Patti Smith, LCD Soundsystem en The Modern Lovers (oké, oké niet uit New York, maar dit album is wel geïnspireerd door zijn tijd daar). Veel cooler dan dat wordt het gewoon niet. Jonathan Richman, de zanger van The Modern Lovers klinkt altijd moe maar nooit in de buurt van ingeven hieraan, het lijkt haast alsof het leven in the city that never sleeps vermoeiend is? Alles aan deze band piept en kraakt heerlijk, alsof een stel vrienden heeft besloten om een album te schrijven en toen per ongeluk een nonchalant meesterwerk schreef zonder het zelf echt door te hebben. Dit nummer vind ik ook een prachtig voorbeeld van dat punk helemaal niet per se snel hoeft te zijn om lekker ergens tegenaan te schoppen. Zo zit er midden in dit nummer een kuch waarvan ze niet de moeite hebben gedaan om het eruit te halen. Echt punk voordat dat überhaupt bestond. Ik heb weleens gehoord dat hij af en toe nog op staat optreedt, maar niet meer op tour gaat omdat hij tegen vliegen is. Ik weet niet of het klopt, maar vet vind ik het wel. In ieder geval is het vaak de soundtrack van mijn fietstochten terug na een avond in de stad met mijn vrienden, en met een beetje inbeeldingsvermogen tovert de dom dan heel even om in de Empire State Building. 

L.A. Sagne - God Save The Geese  
Als je het aan mij vraagt is L.A. Sagne de coolste punkband van Nederland. De eerste keer dat ik ze zag, was een paar jaar geleden en speelde we een samen met ze op Into The Great Wide open. We stonden volop te genieten en ons te verbazen over hoe snel en strak ze hun nummers de zaal in slingerde. Ondertussen heb ik ze best vaak zien spelen, en een feestje is het altijd. Ik vind het heel indrukwekkend hoe heerlijk groovy en toch razendsnel deze band kan spelen. Nu zingt Tara, de zangeres van L.A. Sagne, mee op een nummer van ons aankomende debuutalbum, en dat vind ik heel cool en een mooi rond cirkeltje. 

[Back to TOP]

*** Lees ook deze archieven van de excelsior | The Soundtrack Of Our Lives