Release: Hiss Golden Messenger - I'm People

Artiest/Band: His Golden Messenger Album: I'm People New Single:  Release: 01 May 2026 Label: Chrysalis Records Limited/V2 Records Format: CD/LP/Digital Genre: Folk De liedjes op I'm People gaan over het ergens naartoe rennen en er juist van wegrennen, over redelijke en realistische hoop en verwachtingen, over het krijgen van kinderen, ouder worden, liefde en lust, geluk en muziek.

Ik liep van Gospel Flat naar Bolinas Beach in de schemering, met het gevoel alsof ik een pot was die niet helemaal in orde was en waaruit licht lekte. Sommigen vinden dat mooi, maar die ochtend was ik daar niet zo zeker van. Ik dacht dat als ik maar lang genoeg naar het water zou kijken, de zon zou laten opkomen en over me heen zou laten schijnen, er iets zou losbreken, dat er een soort openbaring zou plaatsvinden. Ik heb allerlei vormen van vrijheid nagestreefd, en hier was ik dan: aan het einde van een lange, lange reis – ik heb het hier niet over een muziektournee, maar over iets groters, existentiëlers en verraderlijkers – die mijn geest had uitgeput, vermoeid en pijnlijk.

Toen ik aankwam bij de boerderij aan de rand van die baai, was mijn bedoeling te slapen en, als ik geluk had, misschien iets terug te vinden wat ik kwijtgeraakt leek, een soort leven. Als ik geluk had. De familie die de boerderij bezat, gaf me een kunststudio met een hoog plafond, die uitkeek over modderige velden in de verte; een kippenhok met kakelende kippen stond voor de deur. De kamer was vol schilderijen, wilde doeken met sinaasappels en granaatappels, theepotten, schedels, klokken en kinderen. Er was een bed, een kleine keuken, en ik was alleen, en ik sliep. Toen ik die eerste dag wakker werd, was het avond, en ik liep door de stoffige hoofdstraat naar het dorp om naar een parade te kijken. Een Mexicaans restaurant deelde eten uit en een Mariachi-band speelde. De mensen waren blij. Zou ik ook zo geliefd kunnen worden?

Toen ik terugliep naar mijn kamer, was het al donker geworden, en ik schreef één regel: Waarheid, leugens, magie, geloof – ik probeer de ontbrekende schakel in de ketting te vinden. De volgende ochtend werd ik wakker en ging aan de waterkant zitten tot de zon op me scheen....

Sommige van de nummers die uiteindelijk samensmolten tot het album ' I'm People' werden geschreven tijdens dat verloren moment in Bolinas, Californië. Andere werden geschreven in mijn studio met oranje tapijt in het Piedmont-gebied van North Carolina, met uitzicht op een eenzame kornoelje. En weer andere in een motelkamer en in de mezcalbars van Santa Fe, New Mexico, te midden van het getrommel van vihuela's en het gejammer van violen. Dat is een flinke dosis Amerikaanse geografie, veel poëzie en veel tragedie. Ik heb lang aan de teksten gewerkt, in een poging ze zo te laten klinken alsof ik er geen tijd aan had besteed, en eindeloze uren aan de refreinen. Hoe ik ze moest zingen. Welke frasering ze nodig hadden. Waarvoor ze gebruikt moesten worden.

De liedjes op I'm People gaan over het ergens naartoe rennen en er juist van wegrennen, over redelijke en realistische hoop en verwachtingen, over het krijgen van kinderen, ouder worden, liefde en lust, geluk en muziek. Het zijn liedjes over eenzaamheid en liefdesverdriet en geestelijke armoede, en misschien wel over gemeenschap als een soort tegengif voor deze specifieke vormen van ziekte. Het afwerpen van oude huid. Mysterie als een prachtige noodzaak. De Cadillac van mijn grootmoeder Lucy, gevuld met sigarettenrook, Conway Twitty die "Slow Hand" zingt. De bliksemvelden buiten Santa Rosa, New Mexico, middernacht. Late nachten met wijn drinken, wild rondrennen, gebondenheid, trouw, toewijding, zien en gezien worden, bezitten en bezeten worden. Mijn vrouw, mijn kinderen, de zomer in de bergen, wilde rozen die tegen het hek klimmen, een vredige geest, wroeten in de puinhopen van het hart, breken en opnieuw maken en weer breken. Tot stof. Waarheid, leugens, magie, geloof....

I'm People is geproduceerd door mijn vriend Josh Kaufman en mijzelf in Dreamland, een voormalige kerk buiten Woodstock, New York. Ik wilde dat de plaat diezelfde sfeer zou hebben als die plek in de staat New York: diep in de groove, een plek vol poëzie, aarde, lucht en bergen. Een plek waar veel van mijn favoriete muziek vandaan komt. Het licht dat door de glas-in-loodramen naar binnen viel, was een filter waar de muziek doorheen ging. Onze band in Dreamland was klein: Josh en ik op verschillende snaarinstrumenten, JT Bates op drums en percussie, en Cameron Ralston op elektrische en contrabas. Mijn goede vriend Chris Boerner was de geluidstechnicus, met hulp van Gillian Pelkonen, die soms ook de achtergrondzang verzorgde. We speelden en zongen live in een losse kring, terwijl we elkaar observeerden.   Het was ijskoud buiten en de muziek was onze bijzondere warmtebron.

Later voegden we bijdragen toe van vrienden zoals Bruce Hornsby, Sam Beam, Marcus King, Sara Watkins, Amy Helm, Matt Douglas, Eric D. Johnson en Griff en Taylor Goldsmith. Ze hebben allemaal bijgedragen aan het geheel, en daar ben ik hen dankbaar voor, en vooral Josh Kaufman, die een visie had voor I'm People die we tot het einde toe hebben waargemaakt. In die zin was het een heel emotioneel proces. D. James Goodwin heeft het album gemixt en gemasterd. Graham Tolbert maakte de foto van mij op de cover.

I'm People is een intens menselijk album, en daarom moest het direct, kwetsbaar en vol bezieling aanvoelen; iets wat je kunt aanraken, meezingen, op dansen, begrijpen, herkennen en waarmee je je kunt identificeren. Ik weet wat het album voor mij betekent en ik durf te wedden dat het voor jou niet zo heel anders is, althans in grote lijnen: het verdriet en de euforie, de absolute zwarte humor van het leven op het scherp van de snede, in de kaken van een leeuw, zoals Amerika rond 2025 is. Welke andere keuze hebben we dan hoopvol te blijven

Voor meer informatie Stefan.Hayes@v2benelux.com

 

[Back to TOP]