Pinkshinyultrablast - Blaster
Ik ontdekte dit nummer in 2010 op YouTube en ik vond de sound zó vet, iets wat ik nog nooit eerder had gehoord. Ik was al into psychedelische muziek, maar dit was weer een andere wereld. Later ontdekte ik dat deze sound “shoegaze” wordt genoemd. Ik wilde meteen meer bands luisteren met eenzelfde soort sound en kwam er al gauw achter dat my bloody valentine een van de grondleggers is van het genre. Hun album Loveless is misschien wel mijn favoriete album aller tijden, terwijl ik eerst dacht dat het gewoon nog zo’n foute metalcore band was, zoals Bullet For My Valentine.
Shoegaze als genre heeft voor mij echt een deur geopend in het benaderen van gitaarsounds, maar ook van muziek in het algemeen: hoe een muur van (ongedefinieerd) geluid zoveel gevoelens kan opwekken. Elke keer als ik dit nummer aanzet, voelt het weer alsof ik terug ben in 2010 als angsty tiener.
Slipknot - Eyeless
Het debuutalbum van Slipknot is een van de eerste albums die ik ooit hoorde. Mijn vader had het gekocht toen het uitkwam en toen ik een jaar of 8 was, kwam ik het tegen in de kast. Ik vond de albumcover supereng en durfde er nooit naar te luisteren, maar juist omdat ik de hoes zo eng vond, wilde ik heel graag weten hoe het klonk. Na een jaar of 2 durfde ik het eindelijk aan te zetten en ik was blown away. Iets aan deze band klonk anders dan andere metalbands. Later kwam ik erachter dat dit o.a. komt door de grote hoeveelheid samples die op het album worden gebruikt, wat mij later weer inspireerde als producer. Vooral het nummer Eyeless maakte een grote indruk. “Wat is dat geluid aan het begin, die snelle drums en lage subbassen?” Blijkbaar noemen ze dat “Jungle”, ontdekte ik later. Ik was zo blij toen ik ontdekte dat er een hele muziekstroming bestaat rondom deze sound, en vanaf m’n 16e was ik zo ongeveer elk weekend te vinden op een jungle/drum & bass-feest.
Bob Dylan - Ballad of Hollis Brown
Toen ik een jaar of 14 was, liet een vriend van mij het album The Times They Are A-Changin’ van Bob Dylan horen. Ik was toen meer into punk en metal, maar om de een of andere reden kwam dit album heel erg bij mij binnen. Het wekte een interesse op in protestmuziek en de mensenrechtenorganisaties van de VS in de jaren 60, maar het opende ook de wereld van folkmuziek, wat in het geval van Bob Dylan net zo punk bleek te zijn als bands als The Clash en Black Flag waar ik al naar luisterde. Het nummer Ballad of Hollis Brown is altijd bij mij blijven hangen. Het is een super duister nummer. Het gaat over Hollis Brown, een boer in South Dakota, die wordt gekweld door armoede en tegenslagen. Uiteindelijk ziet hij geen andere oplossing meer dan zijn vrouw, zijn vijf kinderen en ten slotte zichzelf dood te schieten. Voor ik dit nummer hoorde, luisterde ik eigenlijk nooit echt naar songteksten, maar dat is bij dit nummer, en Bob Dylans muziek in het algemeen, bijna onmogelijk.
Tame Impala - Alter Ego
Volgens mij zat ik in de 2e of 3e klas van de middelbare toen Tame Impala’s eerste album Innerspeaker uitkwam. Ik kende de band nog niet, totdat een jongen uit mijn klas het nummer Alter Ego keihard aanzette in de klas. Ik was blown away, want ik had nog nooit zoiets gehoord.
Ik vroeg hem wat voor stijl muziek dit was en hij zei: “Dit is psychedelic rock, als je dit vet vindt moet je ook de latere albums van The Beatles checken.” Ik had nooit echt naar The Beatles geluisterd, omdat ik ze alleen maar kende van die suffe zwart-witbeelden met vier knullige jongens in pak.
Maar toen ik erachter kwam wat voor vette shit ze hadden gemaakt eind jaren 60, en wat er nog meer gebeurde binnen deze golf van psychedelische muziek in die tijd, was ik verkocht. Het heeft een grote invloed gehad op de muziek die ik zelf ben gaan maken.
Rage Against The Machine - Killing In The Name
Toen ik een jaar of 10 was, kwam dit nummer op de radio toen ik met mijn vader in de auto zat. Ik kende het niet en we waren al thuis aangekomen, maar ik mocht van m’n vader de auto niet uit voordat we het nummer helemaal hadden afgeluisterd. Ik vond het zo sick dat ik de dag daarna alle albums van Rage Against the Machine op cd heb gekocht.
Rage Against the Machine was voor mij de directe gateway naar hiphop, en uiteindelijk de reden waarom ik zelf beats ben gaan maken. Zack De La Rocha is de nummer 1 reden waarom ik zelf ook ben gaan rappen. Daarnaast introduceerde Rage Against the Machine mij ook aan iconen als Malcolm X en Martin Luther King, en aan racisme en ongelijkheden binnen de maatschappij die ik zelf ook al vanaf jonge leeftijd ervaarde.
Jimi Hendrix - Hey Joe
Toen ik 12 was, was ik met mijn moeder en mijn broertje in Suriname. We zaten met m’n oom in de auto en dit nummer stond aan. Ik vroeg hem wie dit was en hij vertelde me dat het Jimi Hendrix was, de beste gitarist ooit.
Ik speelde al een klein beetje gitaar, vooral akoestisch, maar na het ontdekken van Jimi Hendrix ben ik op les gegaan en wilde ik niets liever dan elektrische gitaar spelen.
• Lees ook deze archieven van de excelsior | The Soundtrack Of Our Lives
 |
[Back to TOP] |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten