Bill Callahan - Rock Bottom Riser
Bill Callahan volg ik al sinds Smog. Van de eerste tot de laatste noot komt dit binnen. Alles wat hij zegt krijgt betekenis. Een liedje beginnen met “I love my mother” is zo gewaagd, en kan alleen hij. Zijn oeuvre ontwikkelt met de tijd, en hij maakt dus af en toe ook gewoon een misser (voor mij dan). Dat vind ik een enorm geruststellende gedachte. Bill hoort voor mij bij de grootste, nog actieve, Amerikaanse songwriters uit de 90's, samen met Will Oldham (Palace, Bonnie ‘Prince’ Billy), Lou Barlow en Jeff Tweedy.
Tom Waits - Soldier’s Things
Voor mij is Waits een van de hoogtepunten uit de popmuziek. Zijn absolute meesterwerken zijn voor mij Swordfishtrombones en Rain Dogs, maar eigenlijk is zijn hele oeuvre waardevol, omdat hij zoveel gezichten heeft gehad. Het nummer Soldier’s Things is zo bijzonder, omdat hij de waarde van materie aan het einde van een leven in één zin weet te vatten. “Everything’s a dollar in this box”.
Daryll-Ann - Tools R Us
Ik weet nog precies waar en wanneer ik dit voor het eerst hoorde. Het cliché van de bom die insloeg. De zang van Jelle door, volgens mij, een Fender twin reverb, de productie, de sfeer, de tekst, alles raakte me. En dat doet het nog steeds. Daryll-Ann leeft al 30 jaar als een soort soundtrack in m’n leven.
Sparklehorse - Spirit Ditch
Toen ik dit voor het eerst hoorde wist ik dat ik ook liedjes moest maken. Geen overgeproduceerde muziek uit fancy studio's, maar iets veel krachtigers: DIY (Do It Yourself). Mark Linkous was een verlegen dromer met een schuur vol analoge opnameapparatuur, een paar mics, een Casio-orgeltje, en vooral veel spontane bijgeluiden. In ieder liedje hoorde ik wel geluidjes of stemmetjes die er helemaal niet in zaten, dus die ging ik zelf soms meezingen of droomde ik er gewoon bij. Ik heb die plaat grijs gedraaid en na iedere draaibeurt wilde ik weer zelf spelen, en nam alles op wat eruit kwam.
Miles Davis - It Never Entered My Mind
Toen ik lang geleden voor het eerst in New York was viel het kwartje. Een gebroken man met een ongelooflijk talent dat vocht tegen alle krachten die op hem inwerkten: drugs, vrouwen, racisme, de stad New York, etc. En dan ook nog zoveel schoonheid kunnen maken met een trompet. In Nederland hoorde ik weleens jazz, maar verstond het nooit. In New York begreep ik pas waar die muziek vandaan kwam.
Guided by Voices - Man Called Aerodynamics
Ik heb Palace Music (Gulf Shores) eruit gehaald voor Guided by Voices. Er is geen songwriter waar ik zoveel naar geluisterd heb in de 90s als naar Robert Pollard. Ik had 50 nummers van hem kunnen kiezen. Hoe hij beelden op kan roepen met z’n onnavolgbare teksten is magie. En die melodieën komen rechtstreeks uit de hemel. Iemand die naast McCartney op de troon mag zitten. Man Called Aerodynamics is een beetje willekeurig; het is de opener van de plaat Under the Bushes, Under the Stars en omdat het na 2 seconden al prachtig is. Op die plaat staan 24 meesterwerken. En één van z’n allerbeste liedjes, The Key Losers, stond gewoon op de bonus-EP die er nog achteraan kwam. Waanzin.
Slechts zes liedjes noemen is natuurlijk krankzinnig, en kan helemaal niet. Geen Pavement, Pixies, Sonic Youth, niks uit Engeland, alleen mannen, ik schaam me bijna! Daar moeten jullie echt iets op verzinnen
Lees ook deze archieven van de excelsior | The Soundtrack Of Our Lives
 |
[Back to TOP] |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten