📃 Recensie: Spencer Mackenzie – Empty Chairs

Recensie: Spencer Mackenzie – Empty Chairs   Geschreven door: Eric Campfens i.s.m. BarnOwlBlues | FB Eric Campfens  Tien jaar geleden dook deze toen zestienjarige Canadese gitarist op als nieuwe belofte in de blueswereld. Beloftes hebben een consequentie, ze moeten eens waar worden gemaakt.  Tien jaar na zijn debuut kunnen we concluderen, dat Spencer Mackenzie de belofte van toen volledig heeft ingelost. Zijn kast puilt inmiddels uit van de prijzen en nominaties en onlangs is zijn vierde album verschenen.

Tien jaar geleden dook deze toen zestienjarige Canadese gitarist op als nieuwe belofte in de blueswereld. Beloftes hebben een consequentie, ze moeten eens waar worden gemaakt. Tien jaar na zijn debuut kunnen we concluderen, dat Spencer Mackenzie de belofte van toen volledig heeft ingelost. 

Zijn kast puilt inmiddels uit van de prijzen en nominaties en onlangs is zijn vierde album verschenen. 

 Op het nieuwe album, “Empty Chairs” staan tien eigen nummers, waarvan vier samen met Richard Mackenzie, een cover, Rory Gallaghers “Don’t Know Where I’m Going”. Hij wordt begeleid door Miles Evans-Branagh (toetsen), de bassisten Stacey Shopsowitz en Steve Pelletier, de drummers Adam Canon en Matt Burns en de achtergrondzang wordt verzorgd door Sandra Bouza, Chantel Williams en Ross Hayes Citrullo. Deze Citrullo, gitarist bij the Commoners, tekent ook voor productie en de mix. In het verleden werd Mackenzie al eens vergeleken met een jonge Joe Bonamassa. 

Een vergelijking, die nog steeds op gaat voor wat betreft stijl – stevig rockende blues – en ook zijn stem heeft wat van hem weg. De aftrap door het titelnummer “Empty Chairs” is meteen stevig rockend en deze energie wordt het hele album tot aan afsluiter “Evil” volgehouden, waarbij de luisteraar een enkele keer de gelegenheid krijgt om op adem te komen. Gallaghers nummer “Don’t Know Where I’m Going” komt naar mijn mening niet goed uit de verf. We kennen het als akoestische ballad, die hier een rockversie krijgt. Andere nummers die wat mij betreft een bijzondere vermelding verdienen zijn de stevige rocker “Trip”, dat drijft op het orgelspel van Branagh en de interactie ervan met Mackenzie’s gitaar, het wat intiemere “Til I Get To You” en het sterke “Won’t Find Her”.

Over het geheel genomen is dit best een leuk album met goede en goed uitgevoerde nummers. Nadeel is dat Mackenzie een van veel bluesrockgitaristen is, die allemaal uit dezelfde vijver vissen. Met dit album weet hij zich helaas niet van de rest te onderscheiden.

 Website: www.spencermackenzie.ca | (7/10)  (Gypsy Soul Records)

Translate

Ten years ago, this then sixteen-year-old Canadian guitarist emerged as a promising newcomer to the blues scene. Promises have consequences; they have to be fulfilled eventually. Ten years after his debut, we can conclude that Spencer Mackenzie has fully lived up to that promise. His album is now overflowing with awards and nominations, and his fourth album was recently released.

The new album, "Empty Chairs," features ten original songs, four of which are a collaboration with Richard Mackenzie, a cover of Rory Gallagher's "Don't Know Where I'm Going." He is accompanied by Miles Evans-Branagh (keyboards), bassists Stacey Shopsowitz and Steve Pelletier, drummers Adam Canon and Matt Burns, and backing vocals by Sandra Bouza, Chantel Williams, and Ross Hayes Citrullo. Citrullo, guitarist with the Commoners, also handles the production and mixing. Mackenzie has been compared to a young Joe Bonamassa in the past. A comparison that still holds true in terms of style – hard-rocking blues – and his voice also has a certain resemblance. The title track, "Empty Chairs," kicks off with a solid rocking sound, and this energy is maintained throughout the album, right up to the closing track, "Evil," with the listener occasionally given a chance to catch his breath. In my opinion, Gallagher's song "Don't Know Where I'm Going" doesn't quite shine. We know it as an acoustic ballad, which gets a rock version here. Other songs that deserve special mention, in my opinion, are the hard-rocking "Trip," which is driven by Branagh's organ playing and its interaction with Mackenzie's guitar; the more intimate "Til I Get To You," and the powerful "Won't Find Her."

Overall, this is a pretty good album with good, well-executed songs. The downside is that Mackenzie is one of many blues-rock guitarists, all fishing from the same pond. Unfortunately, with this album, he doesn't distinguish himself from the rest.

[Back to TOP]