|
Lester Young - These Foolish Things
Om te beginnen is het belangrijk te vertellen dat het ongelofelijk lastig is om maar 1 of 2 jazz tracks in deze lijst mee te nemen, jazz is eigenlijk wat ik het meeste draai als ik niet aan mijn eigen muziek werk (juist om er even uit te stappen).
Deze track komt uit mijn favoriete playlist, die ik zelf heb samengesteld, genaamd red candles & conversations jazz en daar heb je het eigenlijk al.
Dit soort jazz omschrijft precies het gevoel in mij dat mij het allergelukkigste maakt. Of het nou wandelend door les rues de Paris is of bijvoorbeeld thuis, of in een bar met kaarslicht, rode lampen en wijn in een diep gesprek met geliefden..
Dan zou ik dit wel omschrijven als de soundtrack van mijn huidige leven(stijl), ja.
Sabrina Carpenter - Tears
Tja, wat is een lijst als deze zonder Sabrina te noemen?
Naast dat ik uiteraard een ‘Carpenter’ ben, ben ik ook enorm geïnspireerd door de schrijf- en productie skills van haar team (Amy Allen & Jack Antonoff in het bijzonder). De afgelopen drie jaar heeft hun muziek een grote rol gespeeld in mijn ontwikkeling als artiest. Ik ben diep gedoken in de details van bepaalde tracks en ik heb mede door elementen uit deze producties mijn eigen sound durven vormen. Zoals Sabrina zei toen ze haar Variety’s Hitmaker of the Year Award accepteerde: “add the weird chord progression and key change, and call men stupid in as many ways as you can.” Ik merk dat we in een hele fijne switch zitten als het gaat om popmuziek; er is meer ruimte voor een authentiek geluid, en (dit maakt me oprecht heel blij) voor disco. En het mooiste zou zijn als er uiteindelijk evenveel mannen als vrouwen in de hitlijsten staan natuurlijk, maar volgens mij zijn we goed op weg.
Shirley Horn - Here’s To Life
Deze is onmisbaar in de lijst.
Dit album van Shirley Horn, en met name deze track en Where Do You Start, stond bij ons thuis op repeat toen ik klein was. Ook hier word ik nostalgisch van, en eerlijk gezegd verdwaalt er altijd wel een traan als ik het luister. Dit arrangement, de opname, haar stem… maar vooral de lyrics.
En een tijdje geleden heb ik deze track herontdekt, nadat ik er een live versie van North Sea Jazz ‘94 op Instagram van voorbij zag komen (merci algoritme).
Ik dook weer opnieuw in de track en nog nooit raakte de tekst mij zo diep. Het levensgenot, de schoonheid van het inzien van dingen die voorbijgaan, of opnieuw beginnen.
“Who knows what tomorrow brings, or takes away. As long as I’m still in the game, I want to play. For laughs, for life, for love.”
Op mijn 21ste heb ik de dood in de ogen aangekeken (voor 11 minuten lang). In de jaren daarna veranderde er iets in mij; in hoe ik naar het leven kijk, naar mensen, naar schoonheid, naar tijd, muziek maken, jezelf zijn. Deze woorden vatten dat gevoel voor mij samen op een manier die ik vroeger nog niet kon omvatten.
Zero 7, Sophie Barker - In The Waiting Line
Deze brengt me altijd direct terug naar lente in de stad. New York, specifiek.
Ik ontdekte deze muziek via mijn eerste ontmoeting met Sex and the City — ik was zestien, en ik was natuurlijk direct verkocht. Zowel deze track als Destiny stonden bij mij op repeat, terwijl ik mijn eerste martini's aan het maken was.
Twee jaar geleden was ik voor het eerst in 15 jaar weer in New York. Ik kon niet anders dan mijn afspeellijst opzetten (inclusief deze tracks) en me volledig te wanen tussen de hoge gebouwen, de cocktail- en jazzclubs, de metro en de stadse geuren.
Voor mijn eerste EP was het album en de sound van Zero 7 ook een grote inspiratie, het zit er dieper in dan ik soms zelf door heb.
Die eerste noten doen iets met mijn buik wat ik niet kan uitleggen. Ik sluit mijn ogen en eventjes ben ik weer zestien, martini in hand, de wereld nog voor me.
Rogier van Otterloo - Sing A Rainbow
Volgens mij heb ik nog nooit een lijst als deze of een interview gedaan zonder Rogier te noemen. En dat is natuurlijk niet zonder reden. Rogiers arrangementen en sound inspireren me elke dag opnieuw. Niet alleen de arrangementen zelf, maar wat mijn mama een “muzikuul” noemt: dat moment in de muziek dat je niet ziet aankomen en dat je recht in je buik raakt. Kunnen we hier trouwens een officiële term van maken? En dat heeft hij in vrijwel elk arrangement! Ik trek het soms niet hoe goed het is.
Mijn moeder en grootouders hebben me opgevoed met Rogier op de achtergrond (mijn moeder kende hem ook persoonlijk). Hij is daardoor misschien wel een van de grootste muzikale inspiraties van mijn leven. Het intro dat ik voor mijn album heb geschreven, voor strijkers, is dan ook een stille knipoog naar zijn stijl.
En dan specifiek deze track. Uitgevoerd door Louis van Dijk op piano.
Het is eigenlijk iets heel triests.. ik associeer het met het einde van een leven, en tegelijk met het begin van iets nieuws. Dit stuk werd gedraaid op de begrafenis van mijn opa. En mocht de dag voor mij komen, dan staat deze uiteraard ook in de playlist. En toch luister ik het elke lente opnieuw, om te voelen dat er weer een nieuw hoofdstuk voor de deur staat.
Henry Mancini - Holly
Het is zomer. De geuren van de natuur, of de stad, kussen je huid als een warme deken. Links en rechts flitsen zonnebloem- en lavendelvelden voorbij, of je zit aan een klein tafeltje in Rome of Parijs, glas in hand, de zon op je gezicht. Voor mij is dit een van de perfecte soundtracks daarvoor.
Naast dat ik een ongelofelijk zwak heb voor filmmuziek uit de vorige eeuw, bevat dit ook een soort nostalgisch geluid voor mij. De orkestrale benadering doet me denken aan Rogier van Otterloo en aan de muziek waar ik vroeger als klein meisje mijn eerste performances voor mijn grootouders voor hield in de woonkamer.
En na lang nadenken heb ik specifiek deze track gekozen gezien het komt uit een van mijn favoriete films Breakfast at Tiffany’s. Audrey Hepburn is nu eenmaal een van mijn grote inspiraties.
|
Geen opmerkingen:
Een reactie posten