Afgelopen week hoorde ik na lange tijd weer eens Blue Cheer langskomen. Het bracht me onmiddellijk terug naar het midden van de jaren zeventig, de periode waarin muziek een blijvende plaats in mijn leven kreeg. In die tijd liet mijn zwager mij kennismaken met het debuutalbum Vincebus Eruptum. Een plaat die diepe indruk maakte en mijn muzikale horizon verbreedde.
Veel lezers zullen Blue Cheer vooral kennen van hun compromisloze, keiharde versie van “Summertime Blues”. Deze is oorspronkelijk geschreven en opgenomen door Eddie Cochran in 1958. Het was vooral het tweede nummer op het album, “Rock Me Baby”, dat mij destijds direct aansprak. Via dat nummer ontdekte ik de rauwe, ongepolijste kracht van de blues.
De combinatie van blues en harde rock was in die jaren allesbehalve vanzelfsprekend. Veel van mijn leeftijdsgenoten luisterden voornamelijk naar populaire popmuziek. Zelf voelde ik me juist aangetrokken tot de ruwe energie en het directe geluid van bands als Blue Cheer. Muziek zonder opsmuk, recht uit de versterkers, en juist daardoor enorm indrukwekkend.
Terugkijkend zie ik hoe groot de invloed is geweest van mijn zwager en breder gezien van oudere broers en zussen op mijn muzikale ontwikkeling. Toch blijft de vraag waarom deze muziek mij raakte, terwijl veel leeftijdsgenoten er nauwelijks iets mee hadden. Was het puur toeval, of speelde er meer?
Wat ik daarover lees, is dat muzieksmaak zich vaak vormt in de tienerjaren. In die fase staan we open voor nieuwe indrukken en emoties. Muziek die ons dan weet te raken, blijft vaak een leven lang betekenisvol. De eerlijke, rauwe klanken van Blue Cheer sloten blijkbaar naadloos aan bij wie ik toen was.
Muzieksmaak is uiteindelijk iets persoonlijks. Waar de één zoekt naar emotie en authenticiteit, voelt de ander zich thuis bij herkenbare en toegankelijke popmuziek. Dat is geen kwestie van goed of fout, maar van gevoel en van het juiste moment waarop muziek je weet te vinden.
Blue Cheer
Ontstond midden jaren zestig in San Francisco, een stad die in die periode vooral bekendstond als het hart van de hippiebeweging. Toch kwam uit deze omgeving ook een band voort die juist het tegenovergestelde geluid liet horen. Blue Cheer speelde hard, rauw en compromisloos en groeide uit tot een van de vroege grondleggers van hardrock en heavy metal.
De band begon in 1966 als een zesmansformatie, maar kromp al snel tot een powertrio. In 1967 bestond Blue Cheer uit zanger en bassist Dickie Peterson, gitarist en zanger Leigh Stephens en drummer Paul Whaley. Met hun harde, psychedelische bluesrock weken zij sterk af van de zachte folkrock die vaak met de hippiecultuur werd geassocieerd. Hun optredens stonden bekend om het extreme volume en maakten diepe indruk op publiek en collega-muzikanten.
De naam Blue Cheer was ontleend aan een populaire lsd-variant, die op zijn beurt weer was vernoemd naar een bekend wasmiddel. Dat psychedelische karakter is goed hoorbaar op het debuutalbum Vincebus Eruptum, dat begin 1968 verscheen bij Mercury Records. De weg naar dit album werd mogelijk gemaakt door een demo, gefinancierd door de vriendin van hun manager, voormalig Hell’s Angel Allen “Gut” Terk. Lokale radiozenders pikten de muziek op, wat leidde tot een platencontract.
Het album Vincebus Eruptum bevat een eigen, zeer luide interpretatie van Summertime Blues, een rock-’n-rollklassieker van Eddie Cochran uit de jaren vijftig. Deze versie werd een onverwacht succes. In de Verenigde Staten bereikte het nummer de top 20 en in Nederland stond het zelfs op nummer 1 van de hitparade. Daarmee wist Blue Cheer de toen immens populaire kinderster Heintje van de eerste plaats te verdringen.
De plaat, met zijn vervormde gitaren, zware bas en ruwe drums, wordt nog altijd gezien als een sleutelwerk binnen de hardrock. Later datzelfde jaar volgde het album Outside Inside, opgenomen met hulp van geluidstechnicus Eddie Kramer, die ook met Jimi Hendrix had gewerkt. Ook dit album droeg bij aan de reputatie van Blue Cheer als muzikale pionier.
Na deze periode begon het te rommelen binnen de band. Leigh Stephens vertrok en de samenstelling veranderde meerdere keren. Muzikaal schoof Blue Cheer steeds meer richting een toegankelijker rockgeluid, wat ten koste ging van de oorspronkelijke kracht. Uiteindelijk bleef alleen Peterson over van het oorspronkelijke trio. In 1972 viel het doek voor de band.
In de jaren tachtig en negentig volgden diverse reünies, waarbij Peterson en Whaley regelmatig betrokken waren. Een echte herwaardering kwam pas aan het einde van de jaren negentig, toen fans van stonerrockbands als Kyuss en Monster Magnet Blue Cheer ontdekten als belangrijke inspiratiebron. Van 1999 tot 2009 bestond de band opnieuw uit Peterson, Whaley en gitarist Duck McDonald. Het overlijden van Dickie Peterson in 2009 maakte definitief een einde aan Blue Cheer.
“Rock Me Baby”
Is geen originele compositie van de band, maar een krachtige herinterpretatie van een klassieke bluesstandaard op hun debuutalbum Vincebus Eruptum. Het nummer werd vooral bekend door de uitvoering van B.B. King in het begin van de jaren zestig en vindt zijn wortels in nog eerdere blues opname, zoals “Rockin’ and Rollin’” van Lil’ Son Jackson uit 1951.
Voor Vincebus Eruptum koos Blue Cheer ervoor om deze traditionele blues radicaal naar hun hand te zetten. De sobere, swingende blues structuur werd omgevormd tot een luid, zwaar en compromisloos geluid, gedomineerd door overstuurde gitaren en een massieve ritmesectie. In de periode 1967–1968 was de band bezig haar kenmerkende stijl te ontwikkelen: een explosieve combinatie van blues en hardrock die later vaak wordt gezien als een vroege voorloper van heavy metal. Met “Rock Me Baby” liet Blue Cheer horen hoe ver een blues nummer kon worden opgerekt zonder zijn kern te verliezen.
|
Songtekst Whew, whoa alright! I just wanna say I love you All night long, alright! Slap it to me Rock me baby Well rock me all night long Well rock me baby Well rock me all night long Well roll me baby Until my back ain′t got no bone Well ball me baby Well ball me all night long, if you can Well ball me baby Well ball me all night long, that feels pretty good Well roll me baby Until my back ain't got no bones I ain′t got no bones about you Don't bother me, no not at all Well rock me baby Well rock me all night long, I know you can Rock me baby Well rock me all night long Well rock me baby Until my back ain't got no bone I ain′t got no bones about you Don′t bother me, no! |
Vertaling Oef… ja, oké! Rock me, baby Rol me, baby Rol me, baby Ik twijfel geen seconde aan jou Rock me, baby Ik twijfel niet aan jou |
 |
[Back to TOP] |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten