Ik heb eerder al een portret geschreven over Golden Earring, maar door het SBS6-programma Battle Of The Bands, waarin de band opnieuw onder de aandacht komt, gingen mijn gedachten weer terug in de tijd. Terug naar de begin jaren zeventig en naar een verzamel-LP die voor mij veel betekende in die tijd: 13 Veronica Alarmschijven & Saved By The Bell van Polydor uit 1973.
Het was een sterke compilatie met opvallend veel goede nummers. Toch was er één track waarvoor ik telkens weer de naald terugzette. She Flies On Strange Wings van Golden Earring. Hoewel ik lang een liefhebber van de band ben geweest, raakte die belangstelling in de eind jaren zeventig wat op de achtergrond. Dit nummer uit 1971 is echter altijd gebleven. Het behoort nog steeds tot één van mijn persoonlijke favorieten.
Het nummer opent rustig, maar schitterend met de stem van George Kooymans. Vanaf de eerste maten ontstaat een sfeer die de luisteraar langzaam naar binnen trekt. Vooral de dynamiek, de timing en de zorgvuldige spanningsopbouw maken dit nummer voor mij zo sterk. Alles lijkt op zijn plaats te vallen, zonder overbodige poespas.
De bovengenoemde verzamel-LP werd door mijn broers en zussen eveneens veel gedraaid. Zo veel zelfs, dat het exemplaar in de loop der jaren letterlijk grijs werd. Op een latere, kwalitatief betere platenspeler was de plaat nauwelijks nog te beluisteren. Gelukkig wist ik later via Discogs alsnog een fraai exemplaar te bemachtigen dat bij mij nog regelmatig de draaitafel haalt.
She Flies On Strange Wings werd geschreven door George Kooymans, gitarist en één van de belangrijkste songwriters van Golden Earring. Hij tekende zowel voor de muziek als voor de tekst. Het nummer verscheen in 1971 op het album Seven Tears. Met een speelduur van ruim zeven minuten was het voor die tijd een opvallend lange track. Voor de single-uitgave werd het nummer daarom opgesplitst in twee delen, verdeeld over de A- en B-kant.
Het succes bleef niet uit. In Nederland bereikte de single de vierde plaats in de Top 40 en bleef daar elf weken genoteerd. Het bevestigde de status van Golden Earring als een band die verder durfde te gaan dan het gangbare format en onderstreepte hun vermogen om sfeer, melodie en spanning te verenigen in één compositie.
Golden Earring
Golden Earring, oorspronkelijk opgericht in 1961 onder de naam The Tornadoes, later The Golden Earrings, groeide uit tot de langst bestaande Nederlandse rockband en een van de bekendste exportproducten van de Nederlandse popmuziek. De oprichters waren de dertienjarige George Kooymans (gitaar) en zijn buurjongen Rinus Gerritsen (basgitaar), aangevuld met drummer Fred van der Hilst. Na enkele naamswijzigingen en personeelswisselingen speelde de band voornamelijk instrumentale covers van The Shadows en The Ventures. In 1964 trad Frans Krassenburg toe als leadzanger en in 1967 volgde de iconische Barry Hay, die Krassenburg verving.
Met hun eerste single Please Go (1965) scoorden The Golden Earrings direct een top 10-hit. De band werkte nauw samen met manager Freddy Haayen en Veronica-diskjockey Willem van Kooten. Opnamen in Londen, zoals That Day, maakten hen tot pioniers van Nederlandse popmuziek in het buitenland. In deze periode verschenen hits als In My House, Sound of the Screaming Day, Dong-dong-di-ki-di-gi-dong en Just a Little Bit of Peace in My Heart.
De doorbraak in de Verenigde Staten kwam mede dankzij de komst van Barry Hay en een ruigere rockstijl. Met nummers als Eight Miles High, Back Home en She Flies on Strange Wings maakte de band naam aan beide kanten van de Atlantische Oceaan. Drummer Cesar Zuiderwijk versterkte in 1970 de band, terwijl voormalig leden als Jaap Eggermont, Sieb Warner, en tijdelijk Herman van Boeyen het drumvak vervulden. Gitarist Eelco Gelling en toetsenist Robert Jan Stips gaven later hun bijdrage, evenals Bertus Borgers (saxofoon) en John Lagrand (mondharmonica). Met het album Moontan (1973) en de single Radar Love vestigde Golden Earring zich definitief internationaal. Ze deelden podia met grote namen als The Who, Kiss, Aerosmith, Santana, Led Zeppelin en Pink Floyd.
Na succesvolle albums en intensieve tournees kende de band een periode van daling door verlieslatende Amerikaanse tournees en veranderende muziekstromingen. Toch kwam de band sterk terug in 1982 met Twilight Zone en het album Cut, waarmee ze opnieuw Amerikaans succes boekten. In Nederland volgden hits als When the Lady Smiles. De jaren 80 en 90 brachten financiële en artistieke uitdagingen, maar ook een opleving dankzij de akoestische albums The Naked Truth (1992) en Naked II (1997), waarmee de band hun status als levende legende in eigen land versterkte. Solo-projecten van Kooymans en Hay, evenals theater- en festivaloptredens, hielden de band actief en relevant.
Golden Earring bleef toeren en nieuwe albums uitbrengen, zoals Millbrook U.S.A. (2003) en Tits 'n Ass (2012), dat hun vijfde nummer 1-album in Nederland werd. Ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan verschenen ep’s en singles zoals The Hague en Je Regrette (2015–2016). In 2019 en 2024 vonden tribute-concerten plaats in Ahoy, met medewerking van oud-leden en honderden fans.
Het einde van de band kwam in zicht toen George Kooymans in 2020 de diagnose ALS kreeg. In 2021 werd officieel afscheid van het publiek genomen. Toch staat een laatste concert gepland voor januari 2026, tijdens De Vrienden van Amstel Live, onder de naam One Last Night, waarbij Barry Hay, Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk samen het podium zullen betreden.
Alle leden van Golden Earring door de jaren heen zijn;
- George Kooymans – gitaar, zang (1961–2021)
- Rinus Gerritsen – basgitaar, toetsen, contrabas, effecten (1961–2021)
- Fred van der Hilst – drums, percussie (1962–1965)
- Hans van Herwerden – gitaar (1962–1963)
- Peter de Ronde – gitaar (1963–1966)
- Frans Krassenburg – zang (1964–1967)
- Jaap Eggermont – drums, percussie (1965–1969)
- Sieb Warner – drums, percussie (1969–1970)
- Barry Hay – zang, gitaar, dwarsfluit (1967–2021)
- Cesar Zuiderwijk – drums, percussie (1970–2021)
- Herman van Boeyen – drums (tijdelijk)
- Eelco Gelling – gitaar (1973–1975, 1976–1978)
- Robert Jan Stips – keyboard, synthesizer (1974–1976, 1977–1978, 1980, 1982, 1986)
- Bertus Borgers – saxofoon (1973–1976)
- John Lagrand – mondharmonica (1979)
- Jan Rooymans – toetsen, zang (2011, bij live- en studio-opnames voor Tits ’n Ass)
Kernformatie (1970–2021)
- Barry Hay – zang, gitaar, dwarsfluit
- George Kooymans – gitaar, zang
- Rinus Gerritsen – bas, toetsen, contrabas, effecten
- Cesar Zuiderwijk – drums, percussie
|
Songtekst: She Flies On Strange Wings Lonely is the night without you |
Vertaling; She Flies On Strange Wings Eenzaam is de nacht zonder jou Ze draagt zachtheid als een gewaad Ze vliegt op vreemde vleugels Ze stijgt op wanneer ze wil Ja, ze vliegt op vreemde vleugels Vanmorgen werd ik wakker Ze draagt zachtheid als een gewaad Ze vliegt op vreemde… |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten