 |
Artiest/Band: Jon Allen
|
Met zijn onmiskenbare, rauwe stem en een songwritingstijl geworteld in klassieke rock, Americana, folk en soul, heeft Jon Allen bijna twee decennia lang in alle rust een carrière opgebouwd met tijdloze nummers. Sinds de release van zijn debuutalbum Dead Man's Suit in 2009 heeft zijn muziek meer dan 40 miljoen Spotify-streams verzameld en hem naar podia gebracht zoals Glastonbury en het BBC-programma Later... with Jools Holland .
Zijn zevende studioalbum, The Wolves Are Running , verschijnt in een tijd waarin het steeds moeilijker lijkt om je af te sluiten van de wereld om je heen. In tien nummers richt Allen zijn aandacht op onzekerheid, verdeeldheid, desillusie en de zoektocht naar betekenis in een wereld die steeds meer gefragmenteerd en instabiel aanvoelt.
“Net als al mijn albums is ook dit een momentopname van hoe ik me op een bepaald punt in mijn leven voel. Er is momenteel veel ruis in de wereld en de wereld voelt instabieler en meer gepolariseerd aan. Tegelijkertijd proberen we allemaal gewoon de dag door te komen en betekenis en vreugde te vinden waar we die kunnen vinden. Naarmate ik ouder ben geworden en meer heb geleerd over hoe de wereld werkelijk in elkaar zit, vind ik het steeds moeilijker om sommige verhalen die ik mezelf vroeger vertelde te geloven. Ik denk dat we allemaal verhalen nodig hebben om ons een gevoel van betekenis en verbondenheid met de wereld te geven, en toch lijken we steeds meer ontworteld en van elkaar vervreemd te raken. Sommige van deze nummers gaan over die vervreemde, verwarrende wereld, andere zijn veel persoonlijker, maar er is een rode draad: de poging om de dingen te begrijpen, of soms gewoon even de stekker eruit te trekken.”
Die spanning loopt als een rode draad door het hele album. Het duistere, meeslepende titelnummer belicht een wereld van verdeeldheid, algoritmes en afbrokkelende zekerheden, terwijl Allen in "Asleep at the Wheel" nadenkt over de verleiding om zich er simpelweg van af te sluiten. "Why Can't We Dance" richt de blik weer op onszelf en stelt de vraag of zelfbewustzijn en overdenken ons een deel van onze spontaniteit hebben ontnomen. "The Guru" is ondertussen een satirische sneer naar de nieuwe generatie online zelfhulpgoeroes die beloven al onze problemen op te lossen en betekenis te geven aan een steeds seculierder wordend tijdperk.
Muzikaal gezien is The Wolves Are Running echter allesbehalve somber. Geïnspireerd door de platen die Allen inspireerden om liedjes te schrijven, beweegt het album zich door rootsrock, blues, Americana en soul, met een nadruk op gevoel, melodie en karakter. De bluesrock-swagger van "Roll The Dice" staat naast het griezelige, ietwat kitscherige Farfisa-orgel van "Asleep at the Wheel", terwijl het album elders varieert van intieme ballads tot losse, energieke rock-'n-roll.
In plaats van gemakkelijke antwoorden te bieden, legt The Wolves Are Running de tegenstrijdigheden vast van het proberen te navigeren in onzekere tijden: de wereld willen begrijpen en er tegelijkertijd aan willen ontsnappen, de verhalen die we gebruiken om ons leven te duiden in twijfel trekken en tegelijkertijd op zoek blijven naar betekenis, verbondenheid en redenen om door te gaan.
Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Stefan.Hayes@V2Benelux.com
 |
[Back to TOP] |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten