 |
Artiest/Band: A Different Brand of Noise
|
• Bijna veertig jaar nadat ze voor het eerst samen in Montreal speelden, brengen de leden van A Different Brand of Noise hun tweede album uit, 'Far More Than Conversation', dat nu beschikbaar is op alle grote streamingplatforms, met als single "Who Dares" als voorprogramma.
Gitarist Robert Ranaldi en bassist Ken Ashdown hadden al een solide carrière opgebouwd voordat de band bestond: Ranaldi met Secret Act en Man and Things, Ashdown met This "Blue Piano" en Ulysses Underwood. Beiden hadden door Canada en het Verenigd Koninkrijk getoerd, succes geboekt in de hitlijsten van campusradiostations en alternatieve radiostations, en het voorprogramma verzorgd voor grote alternatieve rockbands uit die tijd. Een toevallige ontmoeting op straat in Montreal, tegen het einde van de jaren 80, deed hun vriendschap herleven, en met drummer Gonzo erbij vormden de drie al snel een powertrio dat voortbouwde op die gedeelde basis.
De nieuwe band verspilde geen tijd. Ze schreven en repeteerden snel en bouwden een trouwe schare fans op met een korte reeks uitverkochte headline-shows in en rond Montreal. Een demo, opgenomen op een analoge viersporenrecorder eind 1987, verscheen als de bootleg 'Up, Tight', die meteen een favoriet werd op campusradio en alternatieve radiostations in Montreal. De periode was van korte duur. Na ongeveer anderhalf jaar gaven de universiteit en een vast inkomen de doorslag boven de onzekerheden van een opkomende band, en de groep viel in stilte uiteen. Ze lieten tien voltooide nummers achter die pas decennia later officieel zouden worden uitgebracht.
Ranaldi verhuisde naar New York, Ashdown vestigde zich uiteindelijk in Roberts Creek, British Columbia, en Gonzo bleef in Montreal. Wat hen uiteindelijk herenigde, was een telefoontje in de beginperiode van de pandemische lockdown, toen Ashdown contact opnam met zijn oude bandleden om te horen hoe het met ze ging. Het op afstand opnieuw opnemen van hun oude materiaal diende als tijdverdrijf, aangezien slechts een handvol van die nummers ooit echt op tape was vastgelegd. De band leerde hun eigen repertoire opnieuw kennen aan de hand van vervagende repetitiecassettes, leerde zichzelf audioproductie van de grond af aan en beheerste Logic Pro, waarbij ze drie jaar lang bestanden heen en weer stuurden totdat er 19 nummers in afgewerkte vorm bestonden. De eerste 10, 37 jaar eerder geschreven, vormden het officiële debuutalbum van de band, 'Blurry', dat in 2025 werd uitgebracht met de single "Stir in the Air".
De sound is beïnvloed door een breed scala aan artiesten, van The Velvet Underground, Scott Walker en Big Star tot REM, Gang of Four en XTC. Deze diversiteit inspireerde de band tot het bedenken van hun naam, nadat Ranaldi terloops opmerkte hoe verschillend de platencollecties van de bandleden waren. Een vroege fan omschreef het treffend als psychedelische powerpop-folkpunkrock. Wat de nummers op plaat samenbindt, is een strakke, hechte ritmesectie, scherpe humor en pakkende melodieën die ervoor zorgen dat de donkere kanten van de nummers de melodie nooit overheersen.
'Far More Than Conversation' draagt diezelfde identiteit over in negen nieuwe nummers die de band omschrijft als gaand over seks, drugs en een dreigende maatschappelijke ineenstorting, hun eigen slogan voor een album dat zijn titel rechtstreeks ontleent aan een zin uit "Eat 'em and Smile".
Het openingsnummer "Who Dares" zet de toon, een lied over inkomensongelijkheid en ongebreideld consumentisme dat de band decennia geleden schreef en dat vandaag de dag nog steeds relevant is. "Do the Poor" ontstond uit een gesprek dat ze opvingen tussen rijke tieners op een feestje, waarin ze klaagden over hun eigen comfortabele leven. Het album sluit af met een kinderkoor, gezongen door leden van het Sunshine Coast Children's Choir, met Juniper McDougall en Olivia Copping, gearrangeerd door Varya Rubin-Moysey en opgenomen door Steve Weave in een studio aan de Sunshine Coast in British Columbia.
"Designs" vindt zijn oorsprong in de wazige, beeldrijke teksten, die ontstaan zijn tijdens een middag vol paddenstoelengebruik die Ashdown en voormalig co-auteur Geoff Finch doorbrachten in een appartement in Montreal. De woorden bevinden zich ergens tussen een psychedelische visie en een verkeerd verstaan gesprek. "She's the One" is Ranaldi's eerbetoon aan zijn jeugdliefde, met wie hij later trouwde.
De gitaarsolo op "Pleasure Signs" is Ranaldi's eerbetoon aan de solo van wijlen John McGeoch op "Shot by Both Sides" van Magazine. "Falling Down Again II" is een bewerking van een oudere Ashdown-compositie die ooit werd gecoverd door zowel This ("Blue Piano") als Ulysses Underwood. De titel is een knipoog naar Nick Drake's "Hazey Jane II" en naar Drake's blijvende invloed op de band. De afsluitende track "Time Will Tell" balanceert jeugdig, wereldveranderend optimisme met de donkere politieke en economische realiteit van het tijdperk waarin het werd geschreven.
Voor het herenigde trio blijven hun dagelijkse werkzaamheden voorrang houden. Ashdown werkt in de arbeidsverhoudingen als mediator en conflictbemiddelaar, terwijl Ranaldi gedragsneurowetenschapper en professor is aan Queens College, CUNY. Zijn onderzoek werd aangehaald in Johann Hari's veelbekeken TED Talk, "Everything You Think You Know About Addiction Is Wrong".
Voor meer informatie Eric Alper
 |
https://adifferentbrandofnoise.com/contact-us |
 |
https://adifferentbrandofnoise.com/home |
 |
https://www.facebook.com/profile.php?id=61563696077687 |
 |
TOP |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten