Artiesten in alle soorten en maten openbaren welke liederen hun leven vormden: The Soundtrack Of Our Lives verschijnt wekelijks via dit kanaal en als digitale ep. Deze week is het de beurt aan Marien Dorleijn van Moss.
The Beatles - Drive My Car / Rubber Soul 1965
Opvoeding van mijn ouders was uiteraard compleet met The Beatles. Eerste nummer van Rubber Soul - de plaat waar voor mij The Beatles echt interessante platen gingen maken - (en beste Beatles plaat IMHO). Het was ook de eerste keer dat ik de muziek “echt voelde” en de muzikale klik voelde met mijn ouders. Ze luisterde vooral naar “suffe” opera, operette en andere muziek die mij in die tijd toen nog niet zo veel interesseerde. Dit moet ergens begin jaren ‘80 zijn geweest en ik denk dat ik ongeveer 6 of 7 jaar was geweest toen ik dit ontdekte. Dit was uiteraard de muziek uit hun jeugd en iets wat ze aan mij konden doorgeven en wat ik uiteraard ook weer heb gedaan met mijn kinderen.. Had trouwens elk nummer van deze plaat kunnen zijn maar als opener pakt hij mij weer elke keer.
The Lemonheads - Into Your Arms / Come On feel the Lemonheads 1993
In het midden van het grunge geweld van de jaren ‘90 viel mij deze band heel erg op. Liedjesschrijver en zanger Evan Dando vond ik in eerste opzicht wel wat aan de softe kant want ik was echt wel van de Nirvana kant maarrrr sprak mij gelijk aan omdat het veel dichter was bij wat ik zelf (eigenlijk ook stiekem was), ik was immers opgegroeid door mijn ouders met The Beatles dus die klassieke popsong schrijfstijl sprak mij enorm aan.
Het was een hele belangrijke plaat voor mij. Dit was de exacte reflectie die ik nodig had in gewoon goeie songs met de onmiskenbare sound van de jaren '90. Ik wilde zelf Nirvana zijn maar had geen stem zoals die van Kurt en Evan kwam daar veel meer dichterbij. Wat ik zo goed vindt aan Into Your Arms is dat de tekst zich in elke couplet zichzelf herhaald en bijna als een soort mantra aanvoelt. Evan is dan nog helaas in opspraak gekomen afgelopen jaar, wat ik dan wel weer jammer vind…. Ik merk dat ik daar wel moeite mee heb met dat soort artiesten. Ik heb hem lang geleden nog een keer mogen zien in Paradiso. De man heeft een verleden van een hoop drugs en zag er toen niet zo gezond meer uit, maar die stem.. wat een stem.
Deerhunter - Nothing Ever Happened / Micro Castle 2008
Weet je nog dat je heel veel liedjes op een cd kon branden?
Een vriendin (bedankt Yvon) van mijn vrouw gaf mij in 2008 een gebrand cd-tje met daarop een band (ik weet niet meer welke). En daar achter zat deze hele plaat van Deerhunter verstopt, wat volgens mij een foutje was, maar dat weet ik niet meer zeker… Anyway, dat was Micro Castle van Deerhunter met daarop het fameuze : Nothing Ever Happened. Lekker lang uitgestrekt nummer waar je live dan weer lekker mee kan zingen met de whammy gitaar solo! (rond 5:10), plus een uber coole baspartij van de helaas inmiddels overleden Josh Fauver. Band veel live gezien en ook tijdens de tour van deze plaat mogen aanschouwen..
Voor Moss-HX hebben wij nog gewerkt met Nicolas Vernhes, de producer die destijds Nothing Ever Happened (en de hele plaat) van Deerhunter had opgenomen. Hij heeft HX toen voor ons gemixt. In Protools (muziekprogramma waar je muziek mee kan opnemen) heb ik nog op 1 van de losse sporen een comment geschreven: ”I love your work with Deerhunter.” Hij heeft daar nooit op gereageerd…
Daryll-Ann - Always Share Weeps 1996
Mid jaren ‘90 in mijn tienerjaren in Middelburg had ik in de provençaalse zeeuwse courant gereageerd op een advertentie van een pop/rock band die een zanger zocht, tijdens mijn auditie kwam men er al snel achter dat ik ook gitaar speelde en werd dus binnen no time de zanger gitarist van die band. De drummer van die band: Vincent Villerius (en ook de andere bandleden) waren al veel meer bezig met het luisteren en volgen van Engelstalige NL Bands van die tijd zoals Bettie Serveert, Claw Boys Claw, Fatal Flowers, Birma Shave etc, terwijl ik vooral naar Amerikaanse of Engelse bands luisterde en mij er totaal niet van bewust was dat er een hele scene bestond waar deze bands zich in bevonden en dat je je brood ermee kan verdienen in Nederland!
Vincent kocht voor mij in Utrecht (ik denk bij da capo?) Daryll-Ann Weeps van het net verschenen en verse platenlabel Excelsior Recordings. Terug in Middelburg drukte hij deze plaat in mijn handen met de boodschap dat ik deze plaat MOEST hebben en dat hij uiteraard nog geld van mij kreeg. Het Daryll-Ann virus begon. En als Daryll-Ann in de buurt speelde dan ging ik daar natuurlijk naar toe, met soms maar 15 man in de zaal ( belachelijk maar waar) speelde de band met ongelooflijke overtuiging. Always Share was er zo 1! Een paar jaren later woonde ik net in Amsterdam en werd gebeld door Marit De Loos, drumster van de band Caesar, of ik eventueel geïnteresseerd was om in het weekend auditie te doen bij de band, via een aantal omwegen waren ze aan mijn naam gekomen..
Ik pendelde in die tijd in het weekend nog op en neer tussen Amsterdam en Middelburg en was niet in het bezit van een gitaar en of versterker in de hoofdstad. Dat was geen probleem, ze hadden genoeg spullen staan van andere bands die ik wel kon gebruiken. In de oefenruimte werd mij de gitaar van Jelle Paulusma - Een zwarte Fender Telecaster deluxe - in mijn handen gedrukt en mocht ik over diens versterker spelen. Daryll-Ann bleek de oefenruimte te delen! Ik was starstruck-ed( was ik al met Caesar eigenlijk) Ik kende die spullen maar al te goed en had ze al zo vaak op het podium gezien…. Later heeft Jelle mij nog een hoop gitaren uitgeleend voor het maken van de eerste Moss plaat waar ik hem nog steeds super dankbaar voor ben.
-Always Share-
Elliott Smith - Between The Bars / Either/Or 1997
Elliott Smith is en blijft mijn all time favorite singer-songwriter ever.
Natuurlijk bekend geworden als soundtrack bij de film Good Will Hunting en toen doorgebroken naar het grote publiek en destijds ook naar mij..
Bij Elliott is het - althans dat heb ik veel meegemaakt - of je houdt van zijn stem, of niet. I fucking love it!
En wordt altijd weer compleet in zijn muziek gezogen. En ik word, als ik dit nummer (en al zijn andere liedjes) luister, er intens gelukkig en warm van ondanks dat zijn liedjes best wel droevig kunnen zijn. Ik heb Elliott twee keer mogen zien optreden, eerste keer was in de Melkweg en toen realiseerde ik mij pas hoe vernuftig en complex (ik kom er later nog op terug) zijn liedjes in elkaar zitten en hoe een goede gitarist en songwriter hij was. Echt ongelofelijk. Tweede keer was in Paradiso met de Figure 8 tour, ook erg goed maar dit was dan met de band en had een hele andere vibe. Ik zag hem later die avond nog uit de backstage komen en riep hem vanaf ongeveer 10 meter afstand dat het een geweldige show was. Ik kreeg een verlegen/ongemakkelijk lachje terug van Elliott, niet wetende wat hij ermee aan moest met het compliment.
Later, in 2001 speelde ik gitaar en toetsen bij de Amsterdamse band Caesar en wij deden het voorprogramma van Stephen Malkmus & The Jicks (Pavement) voor zijn Europese tour. De bassiste van Malkmus z’n band The Jicks, Joanna Bolme was tijdens de tour een beetje verdrietig en klaagde her en der dat het net uit was met haar vriend, dat dat ex-vriendje Elliott Smith was kwam ik op bijna een van de laatste dagen van de tour achter…. later realiseerde ik mij dat zij van grote invloed is geweest op hem en Elliott aanspoorde om zijn solo carrière te beginnen en al die mooie liedjes op te gaan nemen. Ze heeft nog liedjes opgenomen en gemixt van Either/Or, de plaat waar ook Between The Bars op staat.. In 2014 was ik gevraagd om voor de NL release van de Elliott Smith documentaire Heaven Adores You een 5-tal liedjes live te spelen in de Melkweg voor een select publiek en mensen die dichtbij met hem hadden gewerkt. Ik ben niet de beste coverartiest en heb zo mijn gitaar beperkingen en had de geniale nummers zwaar onderschat van onze Elliot (Between The Bars had ik wel nog een paar keer gespeeld). Ondanks mijn goede en zorgvuldige voorbereiding ging ik compleet de mist in die middag door een voor mij nog nooit gebeurde ”Black out” en kreeg met veel pijn en moeite de nummers er nog een soort van redelijk uit. Achteraf gesproken met de Amerikaanse documentairemaker vond hij het juist sprekend hoe Elliot kon zijn, ook hij kon soms kleine blackouts krijgen tijdens concerten..
Na die tribute stond 1 van mijn gitaren nog een tijdje in een van Elliot’s rare open stemmingen in mijn studio, dat heeft uiteindelijk wel geresulteerd in het Moss liedje: My Decision. Die als je goed luistert wel een soort Elliot Smith vibe heeft maar met Moss meer een new wave randje heeft gekregen
Lower Dens - I Get Nervous / Twin-Hand Movement 2010
Oud-bassist Jasper Verhulst (nu met Altin Gun op pad) verraste ons in de bandbus altijd met nieuwe muziek. En ik weet zeker dat ik deze band en dit liedje via hem heb verkregen.
Wij speelden dat jaar in 2010 tijdens CMJ in New York met Moss en al snel hadden wij door dat Lower Dens daar ook speelde.
En aangezien je best redelijk wat tijd hebt rond zo'n festival, besloten wij met z’n allen naar het optreden te gaan kijken en luisteren. De plaat kende ik al best goed en ik was al fan (de andere moss jongens ook) dus de verwachtingen waren best groot.. Nou moet ik wel even heel eerlijk zijn, dat optreden was niet echt heel erg goed, geluid was slecht (deels te wijten aan de zeer slechte PA aldaar) maar de band speelde ook niet echt lekker en viel een beetje uit elkaar her en der maarrrr ik herkende wel de sound van de plaat dus ik kon er wel mee leven en inspireerde mij.
Later terug in Nederland heb ik ze nog een keer gezien in de Melkweg in Amsterdam in het voorprogramma van (jawel) Deerhunter die een tour deden voor hun Halcyon Digest tour en Lower Dens op sleeptouw mee namen. Ook dit optreden was licht rampzalig omdat er iemand in de band was uitgevallen en de gitarist ineens ging drummen.. De platen daarna van Lower Dens heb ik helaas niet meer echt gevolgd maar met Moss hebben wij I Get Nervous nog wel gecoverd (check The Influences op youtube), sterker nog: wij opende daar onze show mee op Best Kept Secret destijds… En als liedjes schrijvende fanboy staat er op Moss - We Both Know The Rest is Noise een ode aan de band namelijk: Slower End, wat een anagram is voor Lower Dens en gaat over die eerste ontmoeting van de band in New York.
 |
[Back to TOP] |
*** Lees ook deze archieven van de excelsior | The Soundtrack Of Our Lives
Geen opmerkingen:
Een reactie posten