Excelsior: The Soundtrack Of Our Lives: Dirk Baart van EKKO en Into The Great Wide Open.

Deze week is het de beurt aan Dirk Baart van EKKO en Into The Great Wide Open.. Artiesten in alle soorten en maten openbaren welke liederen hun leven vormden: The Soundtrack Of Our Lives verschijnt wekelijks via dit kanaal en als digitale ep. Deze week is het de beurt aan Dirk Baart van EKKO en Into The Great Wide Open.

 

Artiesten in alle soorten en maten openbaren welke liederen hun leven vormden: The Soundtrack Of Our Lives verschijnt wekelijks via dit kanaal en als digitale ep. Deze week is het de beurt aan Dirk Baart van EKKO en Into The Great Wide Open.

Arctic Monkeys - Do I Wanna Know? 
De oerknal in dit verhaal behoort toe aan de rechtervoet van Matt Helders en vond plaats op 21 juni 2013, tijdens de eerste dag van de eerste Best Kept Secret. Do I Wanna Know? was een dag of drie uit. Het was mijn verdere kennismaking met Arctic Monkeys nadat ik enkele jaren eerder een registratie van een show in het Valenciaanse kunst- en wetenschapscomplex had gezien, ouderwets in de late avond op MTV. Humbug-era, lange jassen, sluike kapsels. Ik vond het vooral een beetje vreemd en ging niet zozeer als fan naar Best Kept Secret. We woonden gewoon in de buurt, en hadden ook weleens van Bloc Party en The Maccabees gehoord. Maar in de Beekse Bergen - ergens in de seconde tussen het einde van het eindeloos coole Do I Wanna Know? en mijn kennismaking met het fenomeen moshpit bij Brianstorm - viel het kwartje waardoor ik nu doe wat ik doe. Waardoor ik een paar maanden later een muziekblog begon, het jaar daarna op Rock Werchter in het voorvak bivakkeerde om op 505 te wachten en een paar jaar terug op bedevaart ging om A Certain Romance in Sheffield te horen, omringd door meezingende Britten met meezingende Britten op hun schouders. Met daarna een after waar de dj dapper INXS en Caroline Polachek draaide, maar de mensen toch vooral meer Arctic Monkeys wilden horen. Enfin, we dwalen af. De dag van Do I Wanna Know? was de dag waardoor ik nu werk voor een podium en een festival, soms samen met de mensen die toen Best Kept Secret bedachten en Arctic Monkeys boekten. Toen we na het festival met modderige kleren door een winkelstraat naar huis liepen, verkeerde ik in de veronderstelling dat mijn vrienden net zo verslaafd waren geraakt aan muziek als ik, en dat we allemaal samen in de muziekwereld (van het toch wat akelige woord ‘muziekindustrie’ had ik destijds gelukkig nog geen weet) zouden gaan werken. Zij maakten naar verloop van tijd andere (lees: slimmere) carrièrekeuzes, maar voor mij was vanaf die dag alles anders. 

The Amazing Snakeheads - Here It Comes Again 
In de jaren die volgden reed de leaseauto van m’n vader overuren om me vanuit ons dorp in Brabant naar concerten en festivals te brengen die op veel plekken plaatsvonden maar zeker niet in ons dorp in Brabant. Onder het mom van mijn muziekblogje praatte ik mezelf binnen bij de eerste editie van Down The Rabbit Hole, dat destijds duidelijk nog geen strenge perscontrole voerde. Ik mocht twee van de drie dagen gaan, want op maandag diende zich een toetsweek aan. Verder herinner ik me vooral hoe m’n vader naar het Leidseplein reed als er diep in de nacht nog een band op London Calling speelde die ik écht moest zien (die daarna meestal al snel in de vergetelheid raakten). Hij parkeerde gewoon bij de tourbussen naast Paradiso. Zo moet het ook gegaan zijn toen ik The Amazing Snakeheads zag, in mei 2014. Ik heb door de jaren heen veel emoties gevoeld bij het kijken naar muziek, maar ik ben zelden bang geweest. Misschien bij het luisteren naar False Lankum, vooruit. Die avond in Paradiso was ik dat ook, vanaf de seconde dat Dale Barclay & co. het podium opliepen. Het was de eerste keer dat ik een band meemaakte die het publiek niet wilde meenemen, niet wilde beroeren of verblijden, maar leek te willen vernietigen. Het digitale cameraatje waarmee ik steevast naar concerten ging, heb ik snel onder mijn shirt verborgen. Het halfuur daarna herinner ik me vooral in flitsen, maar maakte blijvende indruk. In 2018 overleed force of nature Barclay veel te jong aan de gevolgen van een hersentumor. De carrière van The Amazing Snakeheads bleef tot één album beperkt. Ik hoop dat mensen af en toe Amphetamine Ballads tegenkomen en dan een klein beetje bang zijn.

New Order - Times Change - Live at MIF 
Een rode draad in mijn (muzikale) leven is mijn voorliefde voor alles uit Groot-Brittannië. De mooie dingen en de dingen die mooi zijn in al hun lelijkheid. Ik was volledig in de ban van de Londense scene rondom black midi en Black Country, New Road. De eerste versies van bmbmbm en Athens, France op het Soundcloud-account van Speedy Wunderground, dat waren nog eens tijden. Toch blijft Manchester wat mij betreft de beloofde stad, al juich ik voor Liverpool FC. Haast vanzelfsprekend was Oasis m’n gateway drug, en zolang ik geen kinderen heb en niet getrouwd ben kan ik nog openlijk zeggen dat hun concert in Heaton Park vorige zomer tot de beste dagen van m’n leven behoort. Toch zijn het Joy Division en New Order, wat mij betreft twee hoofdstukken in een van de bijzonderste verhalen uit de popgeschiedenis, die me het meest nauw aan het hart liggen. Iets meer tear in my beer in plaats van er alleen maar mee te gooien. Hoe kan het nou dat je nog nooit in Manchester bent geweest, maar enkel door muziek toch tot in je vezels vóelt hoe die stad moet zijn. In de onontkoombare duisternis van Joy Division, in de minstens zo onontkoombare melancholie van vroege New Order. In de gloedvolle verhalen over de revolutie van Factory Records en The Haçienda, die een al jong oude gitaarliefhebbers als ondergetekende dertig jaar na dato nog leerden dat er wél emotie uit drumcomputers en synthesizers kan komen. Toen in 2021 de - excusez le mot - coronapandemie nog welig tierde, lukte het wonder boven wonder om naar Manchester te gaan voor een openluchtshow van New Order. Na een paar dagen in de stad was het niet Blue Monday of Love Will Tear Us Apart dat de meeste indruk maakte, maar de opening met ‘Times Change’, gecombineerd met beelden van Manchester, Ian Curtis en Factory Records’ Tony Wilson. Deze live-versie - gemaakt in de studio waar Joy Division in 1978 haar televisiedebuut maakte in Wilsons So It Goes… - draai ik sindsdien vaak. 

Mitski - Your Best American Girl 
Films en boeken zijn leuk hoor, maar de manier waarop een goed popliedje in drie tot vier minuten een verhaal kan vertellen komt voor mij toch het dichtst bij magie. Een tragedie waar Tolstoj duizend pagina’s voor nodig heeft of een drama waar Christopher Nolan drie uur over doet, dat kan Mitski in tweehonderd seconden en een beetje. Iedere dag is een ander liedje het Mooiste Liedje Ooit, maar de meeste dagen is het Tom Waits’ Martha, Tinseltown in the Rain of dit meesterwerk van Mitski, waarvoor het volstrekt misbruikte woord ‘dynamisch’ uitgevonden is. Net als je denkt dat de hoofdpersoon vrede met zichzelf, haar opvoeding en afkomst heeft gesloten (“I do, I finally do”) en het nummer richting een vredig slot lijkt te kabbelen, slaat de twijfel weer toe (“I do, I think I do”) en steekt Mitski een dolk in je rug. Ik kan niet beweren dat Your Best American Girl mijn leven blijvend veranderd heeft, maar steek graag de loftrompet voor de vormende werking van liedjes die simpelweg zo mooi zijn dat je het amper kunt geloven. 

Westside Cowboy - I’ve Never Met Anyone I Thought I Could Really Love (Until I Met You)
Ik ben veel met muziek bezig, maar ken eigenlijk best wel weinig ‘oude’ muziek. Ergens op m’n laptop staat een hele lange lijst met klassiekers die ik nog nooit geluisterd heb, maar waarin ik nooit toe kom omdat er te veel nieuwe muziek uitkomt die ik wil luisteren. Sorry, Prince, R.E.M. en Sonic Youth, het is vast prachtig, maar ik heb nu effe geen tijd. Het zou namelijk zomaar kunnen dat morgen de Beste Band Ooit zijn debuutsingle uitbrengt, dat wil je toch niet missen? Ik leef voor de verwondering dat popmuziek al een jaar of zeventig bestaat en dat een of andere schmutzige band uit Brooklyn dan besluit om het meest geniale gitaarliedje ooit uit z’n mouw te schudden, alsof het altijd al heeft bestaan maar alleen nog even opgenomen moest worden. Elk jaar word ik wel weer weggeblazen door een band die qua vorm of sound niet eens zo revolutionair is, maar gewoonweg zó goed dat ik er alleen maar met verbazing naar kan kijken en luisteren. Westside Cowboy, de Beste Band Ooit. Uit Manchester, maar dat is logisch.

Panama - Destroyer 
Dat een stel akkoorden en melodieën de gave bezitten om zich te binden aan een bepaalde tijd, plaats of relatie, daar moeten de geleerden zich nog maar eens over buigen. Ik zou dit nummer niet per se nomineren als beste liedje ooit en ben Panama volstrekt uit het oog verloren, maar binnen één seconde transporteert Destroyer me terug naar een studentenkamer van tien vierkante meter. Net verkering. Een Spotify-playlist voor elkaar gemaakt, mixtapes zijn geen ding meer. Buiten is het druk want Ramadan. Vergeten nummers van Middle Kids, Swim Deep en Pumarosa. Zo zijn er zoveel meer momenten met een specifieke soundtrack. Niet de grote gebeurtenissen, maar juist de achteloze ogenblikken. Terug in een bungalow op de Veluwe met vrienden, waar Laat de kerken branden van het overigens crimineel onderschatte The Avonden voelde als een evergreen die iedereen mee kan zingen. Weer aan het wandelen door Overvecht terwijl een vriendschap zich ontvouwt met iedere luisterbeurt van Laura Marlings Song for Our Daughter. Panama had het best goed gezien eigenlijk, “you’re such a time destroyer.”  

[Back to TOP]

*** Lees ook deze archieven van de excelsior | The Soundtrack Of Our Lives