Artiesten in alle soorten en maten openbaren welke liederen hun leven vormden: The Soundtrack Of Our Lives verschijnt wekelijks via dit kanaal en als digitale ep. Deze week is het de beurt aan Donna Marie Veerman.
Natalia Lafourcade - Pasan los días
Pasan los días was het eerste nummer dat ik hoorde van het album De Todas las Flores. De pure, rauwe emotie in de stem van Lafourcade, samen met de prachtige klassieke melodieën en de live-feel waarmee het hele album is opgenomen, zorgden ervoor dat ik meteen verliefd werd. Hoewel ik geen flauw benul had waar ze nou eigenlijk over zong (ik spreek helaas geen Spaans), geloofde ik vrijwel direct dat het iets met lading was. Sinds ik dit nummer voor het eerst luisterde in februari 2025 is er geen week voorbij gegaan waar ik het album niet luister: ik blijf telkens weer nieuwe dingen ontdekken om weg van te zijn, en ken het album inmiddels van voor naar achter uit m'n hoofd.
Dodie - Sorry
Voordat ik iets vertel over dit specifieke nummer wil ik het hebben over mijn connectie met Dodie, mijn favoriete artiest. Ik noem het een connectie omdat het altijd al voelde alsof ik haar kende. De eerste keer dat ik een video van Dodie tegenkwam op YouTube was 11 jaar geleden, toen ik 10 jaar oud was. Ze postte een cover van een nummer dat ik goed kende, en sindsdien heb ik haar altijd gevolgd. Toen ze begon met het uitbrengen van haar eigen muziek voelde het voor mij of ik met haar “mee groeide”: telkens paste haar muziek perfect bij mijn smaak en omgeving van die tijd. Haar album Build A Problem uit 2021 liet een gigantische indruk op mij achter, en haar album Not For Lack Of Trying van vorig jaar was weer precies wat ik zocht, precies “raak”. Toen ik haar live zag in de Melkweg in oktober vorig jaar mocht ik onverwachts op podium komen (dankzij het winnen van de raffle), backstage een praatje maken met haar en haar band, en een nummer kiezen uit haar eerste EP die ze vervolgens live zou zingen voor me. Dat was de ervaring van m'n leven! Ze zal voor mij altijd als grote inspiratiebron dienen. Het nummer Sorry is een soort samenvatting van alles wat ik zo geweldig vind aan Dodie als muzikant/componist: het combineren van delicate zanglijnen en teksten, met de briljante orkestrale composities zorgt voor een hemelse combinatie van kwetsbare genialiteit.
Morcheeba - The Sea
Dit nummer moést ik wel in deze lijst zetten van mezelf. Naast het feit dat ik dit nummer al 5 jaar non stop luister, wil ik natuurlijk niet dat mensen denken dat ik alleen maar naar zielige, emotionele ballads luister (woeps). The Sea van Morcheeba is de opener van het album Big Calm (1998), wat in het genre triphop valt. Een genre waar naar mijn mening tragisch weinig meer mee wordt gedaan tegenwoordig. Het is een downtempo, zomers maar dromerig nummer dat direct zorgt voor ontspanning en het gevoel dat je aan het strand ligt. Het hele album sleept me elk jaar weer door de donkere wintermaanden heen, met een vooruitzicht op iets mooiers. Naast de onberispelijke productie, zwoele zang en heerlijke drumbeat koppel ik veel herinneringen aan het nummer, die bij elke luistersessie weer naar boven komen. Net als mijn trek in Aperol Spritz.
Radiohead - Paranoid Android
Mijn obsessie met Radiohead begon tijdens corona tijd, toen ik me midden in m'n tentamenperiode op de middelbare school bevond. Ik zie dit nummer als een soort Bohemian Rhapsody van alternatieve rock, een reis door 3 verschillende nummers heen. En ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Sinds mijn ontdekking van de band ben ik verschillende fasen doorgegaan: eerst OK Computer, toen Kid A, In Rainbows en uiteindelijk A Moon Shaped Pool. Maar ik zal altijd terug blijven komen naar dit nummer. Het bevat voor mij de perfecte combinatie van theatrale, complexe compositie en grillige, experimentele productie. De constante verandering van sfeer en emotie is wat het nummer voor mij zo interessant maakt.
The Kinks - Days
Dit nummer heeft meer sentimentele nostalgische waarde voor mij dan elk ander nummer ooit. Days is een van de eerste nummers die ik me kan herinneren. Mijn introductie aan The Kinks gebeurde op een vroege leeftijd, dankzij mijn vader. Wanneer hij mij meenam naar een boerderij voor boodschappen, of wanneer we gewoon een ritje maakten, kwam de band altijd aan bod. Mijn specifieke herinnering aan dit nummer vindt plaats op zolder in ons huis, waar de felle namiddagzon die door het schuine dakraam scheen ervoor zorgde dat de kleine kantoorkamer gevuld werd met briljant goud licht. Daar speelde en zong mijn vader dit nummer op zijn oude akoestische Eko gitaar. De herinnering aan dat schitterende nummer samen met de setting zorgt voor een bepaalde nostalgie, en elke keer dat ik het weer luister, ben ik weer even dat kleine meisje dat met veel aandachtige bewondering naar haar vader luistert.
Jeff Buckley - Lilac Wine
Waar moet ik beginnen? Jeff Buckley valt voor mij bijna niet te beschrijven. Lilac Wine is het eerste nummer dat ik hoorde van hem, en ik wist niet wat me overkwam. Zijn stem is wat mij betreft de meest bijzondere die ik ooit heb gehoord, met name qua bereik en timbre. Zijn cover van Lilac Wine draagt zoveel betoverende emoties met zich mee, maar heeft tegelijkertijd iets mysterieus en breekbaars. Nadat ik het hoorde heb ik het dan ook zelf meteen op gitaar geleerd, zodat ik het zelf kon spelen en zingen. Het is en blijft een van mijn favoriete nummers om te spelen, en wanneer ik het zing betrap ik mezelf er dan ook altijd op dat ik gedurende het hele nummer mijn ogen dicht heb. Het hele album Grace heeft een grote stempel achtergelaten op mijn muzieksmaak en de muziek die ik zelf schrijf. De hartverscheurende, etherische zang van Buckley gecombineerd met de geweldige band zorgt ervoor dat elke luistersessie voelt als een persoonlijke ontdekking.
 |
[Back to TOP] |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten