Hazes ontmoet B.B. King opnieuw, nu in het HOFtheater

Geschreven Door Harrie Kiekebosch

Zaterdagavond stond in het HOFtheater een ontmoeting centraal die ooit echt heeft plaatsgevonden: André Hazes en B.B. King, samen in één ruimte. Twee muzikanten uit totaal verschillende werelden, maar met een gedeelde achtergrond van armoede, strijd en muziek als uitweg. Die ontmoeting werd vastgelegd — en vormt nu het hart van de muzikale theatervoorstelling Blues, Zweet & Tranen

Wie de beelden terugkijkt (en dat moet je eigenlijk even doen), ziet een zichtbaar zenuwachtige Hazes. Bier in de hand. Met al zijn cd’s als cadeau voor B.B. King. Nederig bijna. Op het podium zegt King dat hij ze nooit heeft geluisterd.

Hazes voelde zich zijn hele leven diep verbonden met de blues. Muziek die net zo goed de soundtrack van zijn bestaan had kunnen zijn. Net als B.B. King ontvluchtte hij de armoede dankzij muziek. Het podium als reddingsboei.

Na het enorme succes van Hij Gelooft in Mij is dit seizoen Blues, Zweet & Tranen te zien — een voorstelling die precies die verbinding onderzoekt. Fabian Jansen, die Hazes al ruim driehonderd keer vertolkte, kruipt opnieuw in de huid van de Amsterdamse volkszanger. Kevin Davy White, topgitarist en zanger uit Londen, neemt de rol van B.B. King op zich. De muzikale leiding ligt in handen van Thijs Borsten en zijn band.

Audiofragment door Hein Kogelman ▼

Harrie Huisman · Audio Bloed zweeten tranen hoftheater Raalte 07.02.2026

Even zoeken

De voorstelling komt muzikaal gezien langzaam op gang. Hazes praat. Over vissen. Over het leven. Over twijfels. Op een gegeven moment vraagt hij op het toneel hardop wat hij eigenlijk moet doen. Achter mij fluistert een vrouw zachtjes tegen haar buurman: “Blues zingen.” Want daar was het publiek voor gekomen. En die wens werd ruimschoots ingewilligd.

Wanneer Kevin Davy White als B.B. King het toneel betreedt, verandert de sfeer. Ineens worden Hazes-hits in een bluesarrangement gegoten. Zij Gelooft in Mij en Bloed, Zweet en Tranen zijn pure blues. De voorstelling laat zien dat het Amsterdamse levenslied en de Mississippi-blues dicht bij elkaar liggen. Beide geboren uit gemis. Uit achterstand. Uit de behoefte om pijn om te zetten in geluid.

Het publiek genoot zichtbaar. Zong mee met de Hazes-nummers. Liet zich meevoeren door de blues.

Ik ben geen fan van het Amsterdamse levenslied. Voelt als commerciële bagger, over me uitgestort door jochies die niks met dat leven uit het lied te maken hebben. Maar na gisteren ga ik voor Hazes een uitzondering maken. Tenminste voor dat deel van zijn werk waarin hij zijn levensverhaal vertelt. Dat is pure blues. Net als de Fado dat kan zijn, Portugese blues, die Hazes in zijn jeugd al meekreeg omdat zijn vader er gek op was. Maar meeluisteren mocht hij niet. Dan kreeg hij een klap om de oren.

[Back to TOP]

Pagina's

^{•Uitgelicht}