De Engelse singer-songwriter, die samen met zijn vrouw Lou Dalgleish het country-soulduo My Darling Clementine vormt, werkte in het voorjaar van 2024 aan hun nieuwste album. De eerste opnames vonden plaats in de kleine Add a Band-studio's in het landelijke Midden-Wales, vlakbij de plek waar Michael en Lou in 2023 naartoe waren verhuisd en waar Michael in 2022 zijn soloalbum The Struggle had opgenomen
"Mmisschien wel het belangrijkste is dat dit jaar begint met wat voelt als een heel belangrijk nummer van de in het Verenigd Koninkrijk gevestigde americana-artiest Michael Weston King: 'La Bamba in the Rain' is een van de eerste nieuwe opnames van King na het verlies van zijn kleindochter Bebe in Southport vorig jaar. Michael beschrijft het als een instinctieve muzikale reactie op de gebeurtenissen van afgelopen zomer, beïnvloed en getekend door dat onvoorstelbare persoonlijke verlies. "Eerlijk gezegd was het bijna onmogelijk om over iets anders te schrijven. Ik hoop dat ik nu creatief uitgeput ben wat dit onderwerp betreft, maar ik denk dat het mijn schrijven voor altijd zal beïnvloeden, net zoals het verlies van Bebe dat zal doen."Maar in de zomer van 2024 veranderde een persoonlijke tragedie alles...
Michael en Lou verloren hun zesjarige kleindochter Bebe bij de aanslagen in Southport in juli van dat jaar. Hoewel ze er alles aan deden om door te gaan en een My Darling Clementine-album te maken, een album over een nieuwe start en een nieuw leven op het platteland, voelde het met zoveel verdriet en rouw op hun schouders gewoon niet meer goed.
De tragische gebeurtenissen van de zomer van 2024 veranderden niet alleen de muziek die ze maakten en de liedjes die ze schreven, maar ook hun kijk op het leven.
Omdat ze beseften dat ieders verdriet individueel is – zelfs dat van een echtpaar – moesten Michael en Lou hun pijn kanaliseren via hun eigen creativiteit en op hun eigen manier , in plaats van samen te werken. Daarom werkten ze aan twee soloalbums. Lou's album verschijnt later dit jaar, terwijl Michaels album – Nothing Can Hurt Me Anymore – op 4 april 2026 uitkomt, de verjaardag van Bebe.
Het openingsnummer, 'The Golden Hour', is Michaels interpretatie van de tragische gebeurtenissen van de zomer van 2024 en verwijst naar hoe de moord op de drie jonge meisjes in Southport en het verdriet van hun families werd gekaapt en uitgebuit door extreemrechts: 'We namen ons verdriet mee naar huis – sommigen namen het mee naar de straat...' Het is een strijdbaar en meeslepend anthem – een groots episch nummer, met sterke echo's van de vroege Springsteen. Het sombere titelnummer van het album – wederom een nummer geïnspireerd door het verlies van Bebe – is een donkere, beklijvende en treurige ballad in de stijl van Southern Gothic, in de geest van Nick Cave. Het filmische 'Die of Shame', met zijn spionagefilm-achtige gitaarriffs en dramatische strijkarrangement, behandelt de berichtgeving in de media over de tragedie in Southport.
Het ontroerende 'La Bamba In The Rain' ▼
Het ontroerende 'La Bamba In The Rain' – gesitueerd in de Engelse kustplaats Southport, waar Michael opgroeide – gaat in op de vraag waarom de etniciteit en immigratiestatus van de dader van de aanslagen in de stad irrelevant waren: 'Er is geen hoop voor ons deze keer, wanneer elk klein dingetje als een zonde of misdaad wordt beschouwd. Wanneer de Union Jack wordt ontvouwd en om de taille van elke tienerjongen en -meisje wordt gehangen.' Het laatste nummer, het ingetogen, delicate en wiegenliedachtige 'Sally Sparkles', is geïnspireerd op de artiestennaam die Bebe gebruikte toen ze optrad op de schommel in haar achtertuin.
Tracklist
|
1.
|
The Golden Hour
|
|
2.
|
Nothing Can Hurt Me Anymore
|
|
3.
|
Die Of Shame
|
|
4.
|
A Field Of Our Own
|
|
5.
|
Grow Old With Me
|
|
6.
|
A Girl In The Summertime
|
|
7.
|
La Bamba In The Rain 05:45
|
|
8.
|
When I Grow Old
|
|
9.
|
A Mother's Pride
|
|
10.
|
Into The West 05:54
|
|
11.
|
Sally Sparkles
|
Het album Nothing Can Hurt Me Anymore, dat deels is opgenomen op het platteland van Wales en deels in het minder landelijke Sheffield, werd geproduceerd door Michael, samen met Colin Elliot (Richard Hawley, Jarvis Cocker, Self Esteem), die ook de mix verzorgde.
De muzikanten op de plaat zijn Dean Beresford (Richard Hawley, Imelda May) op drums, Matt Holland (Van Morrison) op trompet, Shez Sheridan (Richard Hawley, Duane Eddy, Nancy Sinatra) op gitaar, Clovis Phillips (Bill Callahan, Jerry DeCicca, Jeb Loy Nichols) op bas, keyboards en gitaar, Clive Mellor (Liam Gallagher) op mondharmonica, en de Amerikaanse vrienden Erin Moran – alias A Girl Called Eddy – en Jeb Loy Nichols op achtergrondzang.
Nothing Can Hurt Me Anymore kan niet worden omschreven als 'country' of 'Americana', het is simpelweg Michaels instinctieve muzikale reactie op de gebeurtenissen van de zomer van 2024.
Een groot deel van het album is beïnvloed door Michaels onvoorstelbare persoonlijke verlies, maar niet elk nummer op de plaat gaat over de tragedie.
Er zijn ook een paar lichtere momenten, zoals 'A Field of Our Own', een prachtig, folk-achtig en licht jazzy verhaal over verhuizen naar het platteland en, letterlijk, nieuwe weiden vinden; 'When I Grow Old', een bitterzoete reflectie op ouder worden, en het onverbloemde en opbeurende liefdeslied 'Grow Old With Me', met zijn soulvolle blazersarrangement en eerlijke tekst: 'Ja, ik vind het heerlijk om hier alleen te zijn... Ik moet nog steeds weten dat je naar huis komt.'
Nothing Can Hurt Me Anymore is een uitstekend album met prachtig gecomponeerde, emotionele en sfeervolle nummers – vaak donker en pijnlijk eerlijk, maar niet zonder momenten van wrange humor, stoïcisme en mededogen.
Michael vertelt over het maken van muziek sinds de tragedie: "Eerlijk gezegd was het bijna onmogelijk om over iets anders te schrijven. Ik hoop dat ik nu creatief uitgeput ben wat dit onderwerp betreft, maar ik denk dat het mijn schrijven voor altijd zal beïnvloeden, net zoals het verlies van Bebe dat zal doen."
Nothing Can Hurt Me Anymore van Michael Weston King verschijnt op 4 april 2026: Bebe's verjaardag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten